Nico Dijkshoorn kijkt ‘Winter vol liefde’: ‘De reünie is bijna altijd een teleurstellende afsluiting, dat was nu ook het geval’

In de laatste aflevering van Winter vol liefde – De reünie – krijgt de naïeve kijker altijd een vreselijke klap te verwerken. Ik heb het dan ook zeker over mijzelf. Hoe cynisch ik in het dagelijks leven ook over straat scharrel, tijdens het kijken naar Winter vol liefde verander ik in een schaapje, in iets dat wanhopig op zoek is naar warmte. Ik koester mij aan de schitterende zoektocht naar geluk, leef mee met alle deelnemers en moedig ze hardop aan terwijl ik kijk. ‘Nee, geen gedicht voorlezen. Vindt ze niet leuk. Nee, niet doen, een schapenkop zachtjes koken in je eigen urine. Nee, niet doen, in een zelfgemaakt vest heel hard gillen van vreugde als er een boomlange zonderling aanbelt.’

Pim-pam-petten en après-ski

Ik laat mij verleiden. Ja, dat is dus wél leuk, een paar weken lang ontbijten met de ouders van een dartende jongen die vanaf zijn zesde grommend en blazend in een hotelkeuken leeft. En ja, dat is dus wél leuk, de liefde zoeken en dan moeten pim-pam-petten met twee andere mannen die de liefde zoeken, terwijl de vrouw waar je voor kwam op dat moment tijdens een wilde après-ski een lagedrukgebied van ellende om zich heen verzamelt. Ik zie het en toch blijf ik kijken.

Ja, ik weet het. Al die lieve en leuke momentjes en het romantische gewandel door de sneeuw en het sensuele kaasfonduen in een verlaten restaurant, dat is gefilmd door mensen die met een enorme camera op hun schouder inzoomen wanneer een deelnemer zijn hand op de hand van een B&B eigenaar legt. B&B eigenaren die – en dat is al zo lang ik naar het programma kijk – nooit andere gasten in hun B&B ontvangen. Ze staan bedden op te maken waar nooit op is geslapen.

Beroemd worden

Dit alles is allemaal waar en toch kijk ik bezeten naar Winter vol liefde en B&B vol liefde. Ik weet heel goed waarom mensen zich opgeven: die B&B toko van ze negen weken lang gratis en voor niets onder de aandacht brengen en nog veel belangrijker: beroemd worden. Maar het maakt me niet uit. Ik ken alle valkuilen in het programma en ik weet dat bijna 80% van de mensen aan het eind ‘helaas de spark niet voelden’, maar het blijft magistrale televisie.

Dan heb ik het over de reguliere uitzendingen. De Reünie is bijna altijd een teleurstellende afsluiting. Dat was nu ook het geval. Als ik de deelnemers even een voor een doorneem, dan was dit waar ik tijdens de laatste aflevering ongeveer naar keek.

Klaas (Oostenrijk)

Klaas was levensgevaarlijk gevallen en had van alles gebroken. Ik dacht: dan heeft hij heel even gevoeld hoe alle vrouwen die hem bezochten zich voelden. Iedere keer wanneer hij op een totaal onverwacht moment de vrouwen naar huis stuurde, voelden zij hoe het is als je benen onder je lichaam vandaan worden geslagen. Klaas vertelde tijdens de reünie wat het programma hem had gebracht: hij was intens tevreden met zijn huidige leven en met wat hij allemaal had. Dat had iets pijnlijks. Vlak voor hem zaten alle vrouwen die hij nodig had om zijn rouw om te zetten in iets waar hij nu met een zekere gelouterde lichtheid naar kon kijken. Ik voelde niet alleen medelijden voor Klaas.

Helemaal tevergeefs hadden alle naar huis gestuurde deelnemers niet aan het programma meegedaan. Verrukt vertelden alle bruut afgewezen liefdeszoekers dat ze herkend werden op straat. Ze spraken erover alsof ze in de hemel waren beland. Ze konden niet meer over straat zonder dat er iemand in hun nek hing. Heerlijk!! Advies van iemand die elf jaar lang wekelijks op de televisie was: als het gaat vervelen, doe dan op straat net alsof je vijftig meter voor je uit kijkt. Geen oogcontact maken. Dan ben je de lul. Tot nu toe heb ik denk ik 140.000 keer de volgende vraag beantwoord: ‘Hoe is hij nou in het echt, Matthijs?’

Elsje (Zweden)

Gilbert, de huilende kin, die weken lang snikkend tegen Elsje aan had gehangen en alle andere deelnemers passief agressief weer naar huis joeg, was er niet bij wegens privé-omstandigheden. Daar zagen wij de levensgevaarlijke tegenkant van het progamma. Gilbert is de komende jaren volksvijand nummer 1. Net zoals de moeder van een andere deelnemer uit een vorige reeks diep wordt gehaat door allemaal anonieme figuren op social media.

Elsje, die voor het eerst echte tranen liet zien, voelde zich bedrogen en om haar heen zaten alle mannen die door Gilbert naar huis waren gestuurd. Het was een uiterst grimmig stukje televisie. Ik heb te doen met Elsje wanneer haar B&B de komende winter vol stroomt met Nederlanders die haar bemoedigend op de schouder kloppen. Ik heb ook medelijden met Gilbert. Hij zal moeten verhuizen naar de Biri-Biri eilanden of hij zal zijn kin moeten laten wegzagen.

Hans (Noorwegen)

Hans, de Noorse dierenkoppenkoker, de bandenspanningsmeter from hell, de klompvoetdanser, had het te kwaad tijdens de reünie. Ach wat had hij graag zichzelf wat beter kunnen laten zien. Door een gebroken been was Hans, een paar dagen voor de eerste gast arriveerde, een man geworden die zich als een in de heup geschoten eland door zijn eigen huis sleepte. Ik dacht vooral dit: wat zijn die vrouwen goed weggekomen! Hans zou ze, met een gezond been, naar alle plekken hebben gesleept waar hij ooit dit en dat had gedaan en waar hij zestien jaar geleden een zalm had gevangen. Letterlijk een geluk bij een ongeluk, die belemmerende plastic constructie om Hans zijn voet.

Claudia (Oostenrijk)

Claudia was tijdens de reünie heel erg Claudia. Ik ben stikjaloers op de chemische reactie in haar hersenen die van iedere gebeurtenis iets magisch maakt, iets om op aan te vallen, iets om bij te schreeuwen van verbazing en geluk. Ook tijdens de reünie zag je een tornado van gelukkige mensen langzaam om haar heen draaien. Ik voorspel hier op deze plek het volgende: binnen een jaar zal ze een boek uitgeven. De titel: ‘Claudijaaaaaaaaaaaahahahahaha!’, vol met tips over breien, haken, zelf kaarsen maken, zingend je bed opmaken en, door haar deelname aan Winter vol liefde, hoe het is om te moeten leven met een oude schietgrage politieagent in je hippie-kelder.

Ik keek tijdens de uitzending eigenlijk steeds naar mijn favoriete deelnemer: Hans, de man met het kapsel, de truien en de vesten. Hij veroverde mijn hart. Tussen alle mensen die meededen aan het progamma vond ik hem een baken van rust en intelligentie. Een 17e eeuwse dichter die per ongeluk in het verkeerde progamma terecht was gekomen. Hij nam zijn verlies en deed dat op een schitterende manier. Ja, het deed hem veel, maar hij bleef dol op Claudia. Ik ga het gewoon zeggen: verkeerde keuze, Claudia.

Je koos voor een zweverige reus met een wat grimmig verleden en je liet Hans, de man die ’s nachts gedichten schrijft en ze godzijdank nooit aan je voorleest, naar huis gaan. Verder is alles je vergeven. Jij blies vreugde en onbekommerdheid in dit progamma.

Robin (Zweden)

En dan Pearl. Zet haar over een paar weken aan de onderhandelingstafel wanneer er wordt beslist over de toekomst van Iran en binnen een kwartier zitten alle wereldleiders met haar in een houten ton vol met warm water. Een vernietigend lieve vrouw die als een van de weinige deelnemers begreep dat je af en toe moet zwijgen en observeren in plaats steeds maar kwekken en kwekken wanneer de camera loopt.

Ik en duizenden andere mannen die naar haar keken, begrijpen wat Pearl zo aantrekkelijk maakt. Je ziet iemand die heeft geleerd dat liefde geen gevecht is. Pearl bleef tot aan het eind onzeker over haar kansen maar liep ondertussen – en dat zagen wij allemaal – als een warm stralende zon door dat wezenloze mannenhuishouden van Robin.

We zagen en hoorden het toen haar dochter in een video haar licht liet schijnen op het nieuwe avontuur van haar moeder. Schitterende vrouwen allebei. Pearl zit boordevol liefde en toch twijfelt ze altijd. Het pleit voor Robin dat hij meteen herkende wat wij ook allemaal zagen: de leukste vrouw die ooit meedeed aan Winter vol liefde.