‘Het is afschúwelijk’: AD onthult opvallend detail over verleden opa Lidewij de Vos
De krant Algemeen Dagblad publiceerde recent een uitgebreid artikel over Lidewij de Vos, die sinds haar benoeming is uitgegroeid tot hét gezicht van Forum voor Democratie. Volgens de krant lijkt haar aanstelling als partijleider een strategische zet van Thierry Baudet, die goed heeft uitgepakt.
Bij de verkiezingen in oktober wist de partij zeven zetels te behalen in de Tweede Kamer. Ook bij de recente gemeenteraadsverkiezingen boekte Forum voor Democratie succes, met meer dan 300 zetels. Binnen de partij wordt inmiddels gesproken van een zogenoemd “De Vos-effect”.
Opvallend is dat De Vos volgens partijgenoten geen typische politieke leider is. Ze wordt omschreven als rustig, terughoudend en iemand die liever op de achtergrond opereert. In haar beginjaren binnen de partij viel ze nauwelijks op. Toen ze actief werd binnen de jongerenafdeling, werd ze door sommigen zelfs gezien als een “muurbloempje”.
Tijdens haar studie biochemie en natuurwetenschappen raakte ze betrokken bij Forum voor Democratie. Naast haar politieke activiteiten ontwikkelde ze zich ook op muzikaal vlak: ze speelt viool en trad af en toe op tijdens partijevenementen. In tegenstelling tot sommige andere partijleden is haar naam nooit verbonden geweest aan schandalen of juridische kwesties. Juist in roerige tijden binnen de partij – denk aan interne conflicten en ophef rond appgroepen – bleef ze loyaal. Dat wordt binnen de partij gezien als een teken van stabiliteit en betrouwbaarheid.
Toch kiest het AD ervoor om ook in haar familiegeschiedenis te duiken. Daarbij komt haar grootvader, Wim Riedijk, uitgebreid aan bod. Riedijk, natuurkundige en cultuurfilosoof, veroorzaakte rond het jaar 2000 controverse met uitspraken over genetische selectie, bevolkingscontrole en euthanasie. Deze uitspraken leidden destijds tot veel kritiek en zelfs aangiftes.
Het meest opvallende deel van het artikel is echter een persoonlijk detail dat de krant aanhaalt. Zo wordt vermeld dat Riedijk in de jaren zestig een contactadvertentie plaatste waarin hij een partner zocht. Daarbij zou hij hebben aangegeven dat hij en zijn vrouw destijds niet geloofden in monogamie en openstonden voor andere levensvormen.
Waarom de krant ervoor kiest om juist dit persoonlijke detail uit te lichten, is niet helemaal duidelijk. Het lijkt weinig direct verband te houden met de politieke rol en het profiel van Lidewij de Vos zelf. Hierdoor roept het artikel vragen op over de relevantie van zulke informatie en de manier waarop media publieke figuren en hun achtergrond belichten.
