Raoul doet boekje open over Winter vol liefde: ‘Een jaar lang zwijgen was moeilijk’
De reünie van Winter vol liefde is net uitgezonden. De groepsapps ontploffen en heel kijkend Nederland heeft z’n oordeel alweer klaar. Maar hoe is het nou écht om mee te doen aan Winter vol liefde? Wat gebeurt er als de camera’s uitgaan, hoeveel is er geregisseerd en hoeveel is puur gevoel? Raoul Ferenschild (57) uit Hengelo kan er nu eindelijk open over praten.
Een blik achter de schermen, maar vooral een inkijkje in het verhaal van iemand die op zoek ging naar iets positiefs, en meer vond dan hij vooraf had bedacht.
Of ze elkaar nu nog spreken? Daar komen we zo op terug. Maar eerst: hoe is meedoen aan zo’n programma nou écht?
Een jaar lang zwijgen
Hij wist dat het programma bestond, maar keek het nooit. Tot hij in een huisje in Weerselo zat en ’s avonds de oproepjes voorbij zag komen. “De video van Claudia sprong er direct uit. Niet alleen een leuke verschijning, maar ook haar vrolijke karakter.”
Wat volgt, gaat sneller dan je denkt. Een motivatiebrief, wat foto’s en een psychologische keuring. “Tien dagen later hoorde ik al dat ik naar Claudia mocht komen.” De video die je op tv ziet? Slechts een fractie. “Ik nam ’m in één take op, op een kade in Doetinchem. Mijn auto stond daar toevallig. Ik dacht: ik zet ’m aan en zie wel wat ik zeg. Twee minuten, langer mag niet. Wat de kijker ziet, is maar een klein stukje.”
Pas toen hij definitief was uitgekozen, mocht hij het delen met een kleine kring: zijn broer, een vriend en zijn dochter. “Ik ben best enthousiast van aard, dus dat geheimhouden was lastig. Je loopt met een heel mooi geheim rond waar je een glimlach van krijgt.”
En dan begint het echte wachten. Opnames in januari 2025 en daarna: een jaar zwijgen. “Ik heb me bijna versproken in de kroeg. Floepte ik er ineens uit dat ik in Oostenrijk was geweest. Gelukkig was het donker en zag niemand mijn rode hoofd.”
‘Ik heb als een malle oude seizoenen gekeken’
Wat veel mensen willen weten: wordt er veel gestuurd? “Alles is puur. Niks is van tevoren afgesproken en je hebt het eigenlijk zelf in de hand.” De productie vroeg hem zelfs om ideeën voor dates. “In Nederland had ik een etentje geregeld. Dat was helemaal mijn initiatief.”
Toch blijft het spannend. “Je weet niet hoe ze je gaan neerzetten. In dat jaar heb ik als een malle oude seizoenen gekeken. Toen kneep ik ’m wel even: als ik maar niet zó word neergezet.”
De avond van de eerste aflevering was zenuwslopend. “Ineens weet de hele wereld dat je meedoet.” Zijn telefoon ontplofte. “Appjes van mensen die ik al veertig jaar niet had gesproken. Iemand stuurde zelfs een foto van mij in mijn jonge jaren. Ik was compleet vergeten dat ik ooit een kop met haar had.” Hij lacht. “Het mooiste appje was van mijn oudtante: ‘Was televisie maar altijd zo positief en zo mooi.’”
Lees verder onder de foto
“Er is zeker een stukje liefde voor Claudia. Ze heeft echt iets in mij geraakt.”
Als de camera’s uitgaan…
De eerste ontmoeting? “Ik kreeg een stroom adrenaline door mijn lijf. We voelden allebei direct een klik en spraken dat ook uit.” Toch voelt het anders dan daten in het ‘echte’ leven. “Van 8.00 tot 20.00 uur zijn er camera’s. Ze staan niet altijd op je gericht, maar zijn er wel.”
Opvallend: zodra de camera’s uitgaan, is er ruimte. “Dan laten ze je vrij. Gewoon samen gezellig op de bank. We hebben veel gesprekken gehad, ook buiten beeld.”
Wat je als kijker ook niet ziet: urenlange diners die worden teruggebracht tot drie minuten televisie. “We zijn bijna drie uur uit eten geweest met een wijnproeverij. Die diepgaande gesprekken zie je niet terug.”
Sommige momenten haalden de uitzending niet eens. “Ik ben bijvoorbeeld off camera bij haar ouders geweest. Ik vond het heel bijzonder dat ze mij daarvoor vroeg.” Geen camera’s, geen microfoons die tussen hen in bungelden, maar gewoon een avond die voelde als een echte kennismaking.
En toch: liefde zoeken onder een vergrootglas is intens. “Je hebt weinig tijd samen en er zijn anderen bij. We hadden maar twee dagen echt met z’n tweeën. Ik merkte ook dat ik niet echt in de flow kwam om die extra diepte te ontdekken.”
Het afscheid was heel intiem
Als hij één moment zonder camera’s opnieuw zou mogen doen? “Het afscheid. Dat was heel intiem. Je wilt elkaar langer vasthouden, nog meer zeggen.” Nu moest het in een uur. “Dat vond ik lastig.”
Sterker nog, de regisseur schrok toen hij aangaf dat hij wilde vertrekken. “Ze zeiden zelfs: als je je in de eerste week bedenkt, boeken we een ticket terug. Ze zagen de chemie.” Toch voelde hij diep vanbinnen dat Oostenrijk niet zijn plek was. “Ik merkte dat ik daar niet zou aarden. Dat ik mijn leven niet volledig kon omgooien. Dan kan volledige verliefdheid ook niet opbloeien.”
En dan de vraag die iedereen bezighoudt: spreken ze elkaar nog? “Ja,” zegt hij zonder aarzelen. “We hebben altijd contact gehouden. Direct nadat ik wegging hebben we veel gebeld en geappt.” In november spraken ze af in Rotterdam voor een drankje. “Het was alsof de tijd had stilgestaan.”
Er is nog steeds warmte. “Er is zeker een stukje liefde voor Claudia. Ze heeft echt iets in mij geraakt.” Maar hij is realistisch. “Ik denk dat het beter is dat we vrienden zijn. Als partners had het misschien niet gewerkt. En nu hebben we iets moois wat we anders misschien niet hadden gehad.”
Een bijzondere connectie
Wat dit avontuur hem vooral bracht, zit niet in kijkcijfers of herkenning op straat, maar in iets persoonlijks. “Ik trek me nu minder aan van wat anderen vinden. Ik weet beter wie ik ben en wat bij mij past.”
“En misschien is dat de grootste winst: dat je een programma ingaat voor een leuke ervaring en eruit komt met meer rust, meer zelfvertrouwen en een connectie die erg bijzonder voelt.”
Wie is de volgende Hengeloër?
Heb jij ook een bijzonder verhaal? Of ken je een Hengeloërs die wij écht moeten interviewen? Laat het weten via [email protected]. Deze Hengeloërs gingen je voor.
