Winter vol liefde is twee minuten bezig en ik begin al: ‘Wat n kaalf’ en ‘Woar bemuit zien moetje zich mit?’ | column Herman Sandman

We vonden de eerste aflevering van Winter vol Liefde matig. Dus we keken heel lang niet. Maar inmiddels is het zo dat jongste zoon zegt: „Half 9 in de kamer.”

Twee minuten. Dan begint het hoofdschudden en mopperen en in mijn geval gaat dat bij tijd en wijle in rudimentair Gronings met kreten als ‘wat n kaalf’, ‘woar bemuit zien moetje zuch aal mit?’ en ‘zolst die der lam op haauwen’.

Soms moet zoon vragen wat ik precies zeg.

Bij een collega is het eender, hoor ik als we zien dat een artikel met oud-deelnemer Antine het populairste item is op de DVHN-site

„Ja, mijn vrouw kijkt ook en dan zit ik ernaast een boek te lezen en ongewild vang je toch van alles op en dan denk ik ineens: wat zegt die man nou? Voor je het weet ligt het boek naast me en zit ik me ook te verbazen. Wat zijn dat voor mensen?”

Er is zoveel leukers en interessanter te doen. Pak een boek, ja. Willen we Poetin begrijpen, moeten we Dostojewski lezen. Hebben we meer aan. Al kijken we maar naar een programma als Wild Scandinavia. Nee, Winter vol Liefde.

Het verbaast me niet dat al die mensen een tv-programma nodig hebben om de liefde te vinden. Het is niet te doen. Of ze willen niks, weten niet wat ze willen, of vinden alles ingewikkeld, dus roep ik: „Woarom doun ze aigenlieks mit?”

De vrouw waarom we in het begin mede afhaakten kan niet kiezen tussen twee mannen. Dus wil ze het bij beiden even aankijken. Nee. Zo werkt dat niet. Zo waarkt dat nait. Er is een klik of er is geen klik, liefde of geen liefde. Als je erover na moet denken hou maar op.