Ik ergerde me aan de eisen van Klaas uit Winter vol liefde, tot hij deze uitspraak deed

Het is makkelijk om razendsnel je oordeel klaar te hebben over de kandidaten uit Winter vol liefde. Maar Klaas leert ons dat dat niet altijd terecht is.

Wat heb ik me zitten ergeren aan berggids Klaas de afgelopen weken. Waar ik aan de start van dit seizoen nog geraakt was door het verlies van zijn vrouw en hem een nieuwe partner aan zijn zijde gunde, sloeg dat langzaamaan om in onbegrip. Ik vond zijn eisen niet realistisch en zelfs irritant.

Een vrouw moest bereid zijn zo snel mogelijk naar Oostenrijk te verhuizen. Het liefst ook geen kinderen in het spel. Dat bemoeilijkte de boel alleen maar. En latten? No way. Ik heb zo vaak naar mijn tv willen schreeuwen dat hij die verdomde checklist los moest laten. Zo werkt de liefde toch niet?

Maar donderdag gebeurde er iets. Zat ik toch weer met een brok in m’n keel voor de buis. Niet omdat Klaas spontaan al zijn eisen overboord gooide, hoor. Nee, hij legde de vinger zélf op de zere plek nadat hij afscheid had genomen van Saskia en Barbara.

Overlevingsmodus

Daardoor werden mijn ogen ook geopend. Ik zag opeens waar zijn eisen vandaan kwamen. Hij was helemaal niet zo halsstarrig. Het zat bij hem veel dieper. En ík was degene die de oneerlijke verwachting had dat iemand acht jaar na het verlies van zijn vrouw emotioneel wel verder zou zijn. Saskia verwoordde het perfect: „Je bent gewond en zit in een overlevingsmodus.”

Spot on. Voor rouw staat geen tijd. Ook al is het al jaren geleden. Soms gaat het goed. Soms ben je genoodzaakt tien stappen terug te doen. Ik kan me bijna niet voorstellen hoe rommelig, verwarrend en slopend het moet zijn.

Vind ik het sneu voor Klaas dat hij de liefde niet heeft gevonden? Zeker. Maar iemand die zelf nog niet geheeld is, kan een ander ook niet gelukkig maken. Daar ben ik heilig van overtuigd.

Wat véél meer waard is, is dat Klaas’ deelname bijna therapeutisch heeft gewerkt. Dat hij zich in zijn zoektocht naar de liefde realiseerde dat hij er eigenlijk nog helemaal niet aan toe is. Hij moet aan de slag met zichzelf, om daarna hopelijk het geluk weer te vinden.

En misschien, heel misschien, gloort er nog hoop voor Barbara. Want dit was voor haar geen definitief afscheid, maar een ‘tijdelijk goodbye’.