Op 36-jarige leeftijd bekende Monique Smit dat haar huwelijk met Martijn Mühren een nachtmerrie was

“Het huwelijk dat langzaam stierf” – Monique Smid breekt stilte over relatie met Martijn Muren

Jarenlang leken Monique Smid en Martijn Muren het toonbeeld van stabiliteit. De zangeres uit Volendam met haar warme uitstraling en de rustige voetballer die haar leven houvast leek te geven – een combinatie die voelde als een moderne sprookjesformule. Maar achter dat ogenschijnlijk perfecte plaatje speelde zich, volgens Monique zelf, een heel ander verhaal af. In een recent interview vertelt zij openhartig over een huwelijk dat niet in één klap uit elkaar viel, maar langzaam doodging.

Monique leerde Martijn kennen in een fase van onzekerheid. Haar carrière stond destijds op een keerpunt, vol verwachtingen en druk van buitenaf. “Hij gaf me rust,” zegt ze. “Het gevoel dat ik even niet sterk hoefde te zijn.” In het begin leek alles te kloppen: gezamenlijke diners, wandelingen langs het IJsselmeer, twee families die moeiteloos in elkaar overvloeiden.

Maar wat begon als zekerheid, veranderde gaandeweg in beklemming. Volgens Monique ontstonden er subtiele opmerkingen van Martijn over haar agenda, late repetities en het constante bellen. Eerst klonken ze als bezorgdheid, later als kritiek. “Ik dacht dat hij me wilde beschermen, maar eigenlijk was hij bang me kwijt te raken,” vertelt ze.

In Volendam, waar tradities en reputaties een grote rol spelen, praat men niet makkelijk over huwelijksproblemen. Monique hield aanvankelijk vast aan het perfecte plaatje dat ze naar buiten toe presenteerde. Op televisie verscheen ze stralend, alsof niets aan de hand was. Maar volgens haar beste vrienden begonnen de scheurtjes zichtbaar te worden: een glimlach die de ogen niet meer haalde.

De eerste echte breuklijn ontstond toen Monique een nieuw televisieproject aannam. Martijn zou volgens haar vinden dat ze te weinig thuis was, zeker omdat zijn moeder ziek werd. Discussies escaleerden, maar nooit in harde ruzies. “Dat was misschien nog wel het ergste,” zegt Monique. “Geen woede, geen gesprek, alleen stilte. Een stilte die zwaarder voelde dan elk geschreeuw.”

Thuis werd het volgens haar een routine van misverstanden en losstaand leven. Ze beschrijft ochtenden waarin ze alleen aan de keukentafel zat met een kop koffie, starend naar buiten alsof het uitzicht antwoorden kon geven. “Ik had succes op televisie, maar voelde me een mislukking als mens.”

De kinderen merkten de spanning, zelfs zonder woorden. Uit bescherming, denkt Monique achteraf, begon ze haar emoties op te kroppen. Ze hield dagboeken bij – haar “stille boeken” – waarin zinnen verschenen als: We spraken niet. Misschien morgen. Misschien nooit meer.

De breuk kwam uiteindelijk niet door één grote gebeurtenis, maar door een klein moment. Een achteloze opmerking na een lange werkdag, die haar volgens eigen zeggen harder trof dan ooit. “Toen wist ik: ik leef in een huis waar mijn geluk niet meer telt.”

Of er definitief geen weg meer terug is, wil Monique niet met zekerheid zeggen. Maar één ding is duidelijk: ze weigert nog langer een rol te spelen in haar eigen leven. “Liefde gaat niet altijd stuk met een klap,” besluit ze. “Soms sterft het zachtjes. En soms moet je weggaan om jezelf weer te vinden.”