Een man in een trein trok zijn shirt uit en bleef zijn bezwete bovenlichaam tegen een vrouw aandrukken – totdat zij haar plan in werking zette, waardoor hij schreeuwde: ‘Alsjeblieft, niet! Doe me dit niet aan!’
Ik had een gewone treinreis naar de verjaardag van mijn moeder verwacht, maar de vreemdeling naast me had andere plannen. Hij nestelde zich comfortabel ten koste van mij en lachte toen ik hem vroeg te stoppen. Ik stond op het punt mijn plaats af te staan, totdat ik iets in zijn gedrag opmerkte dat me op een idee bracht.
“Je geeft me nu echt aan?” vroeg de man zonder shirt. “Zelfs nadat ik mijn excuses heb aangeboden?”
Ik keek naar de conducteur die naast onze stoelen stond.
“Ja. Ik zou graag willen dat u erbij vermeldt wat er gebeurde na uw eerste waarschuwing.”
De man draaide zich naar me toe.
“Kom op, mevrouw. Ik heb mijn excuses al aangeboden!”
“Je gaat me serieus aangeven?”
Grappig: een uur eerder had hij niet eens de moeite genomen om naar mijn naam te vragen.
Nu deed hij alsof we oude vrienden waren.
De conducteur pakte zijn rapportformulier.
Mijn medepassagier pakte zijn kaartje.
Nu deed hij alsof we oude vrienden waren.
“Wacht! Dat kun je niet op schrift stellen!”
Ik keek naar de man die de hele middag mijn leven zuur had gemaakt.
Voor één keer was hij degene die zich ongemakkelijk voelde.
En ik was niet van plan hem te redden.
***
Ik ben Gabby, ik ben 28 jaar oud en ik was onderweg naar het verjaardagsdiner van mijn moeder.
“Wacht! Dat kun je niet op schrift stellen!”
Ik had een raamplaats geboekt voor een treinreis van vier uur, omdat ik een rustige middag wilde voordat ik haar zou helpen met de voorbereidingen voor het feest.
Dat plan duurde 20 minuten.
De airconditioning werkt niet meer.
Binnen enkele minuten voelde de wagon aan als een oven.
Ik had een stoel bij het raam gereserveerd.
Mensen openden waterflessen, waaiden zichzelf koel toe en klaagden over de hitte.
Alle zitplaatsen waren bezet.
De man naast me slaakte een luide zucht.
“Je maakt een grapje, toch?”
Ik wierp een blik opzij.
Alle zitplaatsen waren bezet.
Hij was rond de 40 en had een grote reistas onder zijn benen geklemd.
Zijn kaartje was eerder al gecontroleerd en ik had de conducteur hem Lucas horen noemen.
“Het is behoorlijk vreselijk,” beaamde ik.
Lucas begon zijn overhemd los te knopen.
“Ik kan dit gewoon niet meer aan!”
“Het is behoorlijk vreselijk.”
Ik nam aan dat hij zijn kraag losmaakte.
In plaats daarvan trok hij het hele ding uit, stopte het in zijn tas en bleef daar met ontbloot bovenlijf zitten.
Ik staarde naar het raam.
Nou, dat was in ieder geval één manier om de hitte te trotseren.
Ik staarde naar het raam.
Toen raakte zijn bezwete arm de mijne aan.
Ik ging dichter bij het raam staan.
Een paar minuten later drukte zijn blote zij zich tegen me aan.
“Houd alstublieft afstand.”
Lucas keek nauwelijks op.
Zijn blote zij drukte tegen me aan.
Toen het weer gebeurde, heb ik geklaagd.
Hij lachte.
“Het is 32 graden. Wil je dat ik in mijn hemd ga koken?”
“Het maakt me niet uit wat je draagt. Houd gewoon afstand.”
Hij wierp een blik op de kleine ruimte tussen mij en het raam.
“Houd gewoon afstand.”
“Schuif dan op.”
“Ik kan geen kant op.”
Hij haalde zijn schouders op.
Een minuut later leunde hij weer naar me toe.
Dit keer kon het onmogelijk toeval zijn geweest.
“Schuif dan op.”
***
Ik werk achter een drukke receptiebalie.
Mijn werk bestaat uit het beantwoorden van telefoons, het inplannen van afspraken en het omgaan met mensen die denken dat schreeuwen de wachtrij sneller laat opschuiven.
Normaal gesproken kan ik mijn kalmte goed bewaren.
Ik werk achter een drukke receptiebalie.
Helaas ben ik er ook goed in om mijn excuses aan te bieden als iemand anders onbeleefd is.
Mijn moeder probeert me al jaren van die gewoonte af te helpen.
“Gabby, je kunt aardig zijn zonder dat mensen over je heen lopen,” had ze me het weekend ervoor gezegd.
“Mam, ik heb dagelijks te maken met lastige mensen.”
“Gabby, je kunt aardig zijn zonder dat mensen over je heen lopen.”
“Stop dan met je excuses aan te bieden voor je slechte dag.”
Ik had gelachen.
Nu wou ik dat ze naast Lucas had gezeten.
***
‘Zou u uw arm even weg willen halen?’ vroeg ik.
Lucas keek me geïrriteerd aan.
“Kunt u alstublieft uw arm weghalen?”
“Waar precies moet ik het neerzetten?”
“Aan jouw kant van de armleuning.”
“Deze stoelen zijn piepklein, mevrouw.”
“Dan hebben we allebei een slechte middag.”
“Deze stoelen zijn piepklein, mevrouw.”
Hij verhief zijn stem.
“Blijkbaar verwacht iemand een eersteklas behandeling!”
Een man aan de overkant van het gangpad grinnikte.
Verschillende mensen keken om.
Mijn wangen gloeiden.
Hij verhief zijn stem.
Ik vond het vreselijk om bekeken te worden tijdens een ruzie.
Lucas merkte het op.
“Ontspan. Ik probeer het mezelf gemakkelijk te maken.”
“Ik ook.”
“Maak dan niet alles zo moeilijk.”
Ik vond het vreselijk om bekeken te worden.
Ik had bijna mijn excuses aangeboden.
Het woord was al in de maak toen ik mezelf betrapte.
In plaats daarvan keek ik naar het einde van de wagon.
De conducteur liep in onze richting.
Ik stak mijn hand op.
Ik had bijna mijn excuses aangeboden.
“Pardon?”
Hij stopte.
Op zijn naamplaatje stond Curtis.
“Kan ik helpen?”
“Is er nog een andere plaats beschikbaar?”
“Pardon?”
Curtis keek om zich heen.
“Ik vrees dat we vol zitten, mevrouw.”
Lucas sprong erin.
“Ze is overstuur omdat het warm is.”
‘Nee,’ zei ik. ‘Ik ben boos omdat hij tegen me aan blijft drukken, ook al heb ik hem gevraagd daarmee te stoppen.’
“Ik vrees dat we vol zitten, mevrouw.”
Curtis draaide zich naar Lucas om.
“Meneer, wilt u alstublieft haar persoonlijke ruimte respecteren?”
Lucas richtte zich op.
“Wordt dit opgeschreven of zoiets?”
Curtis draaide zich naar Lucas om.
“Niet tenzij er een ander probleem is,” antwoordde Curtis.
“Absoluut. Geen probleem,” zei Lucas snel.
Hij glimlachte.
“Ik had niet door dat het haar stoorde.”
Hij glimlachte.
‘Ik heb het je al meerdere keren gevraagd,’ zei ik.
Curtis knikte.
“Laat het me weten als het nog een keer gebeurt.”
‘Dank u wel,’ zei ik.
Hij vervolgde zijn weg door het gangpad.
“Ik heb het je al meerdere keren gevraagd.”
Lucas wachtte tot hij weg was.
“Ben je nu tevreden?”
“Dat zal ik doen als je aan jouw kant blijft.”
Hij rolde met zijn ogen.
***
Lucas gedroeg zich bijna tien minuten lang voorbeeldig.
Lucas wachtte tot hij weg was.
Toen schoof zijn tas richting mijn voeten.
“Lucas, zou je je tas alsjeblieft aan je zij willen houden?”
Hij bewoog zich even, maar al snel drukte zijn blote bovenlichaam zich weer tegen me aan.
‘Je hebt Curtis gehoord,’ zei ik.
Lucas glimlachte.
Toen schoof zijn tas richting mijn voeten.
“Ga je elke keer klagen als ik verhuis?”
Ik had bijna ruzie gemaakt.
Toen herinnerde ik me hoe snel hij zich had gedragen toen Curtis toekeek.
Zodra de conducteur vertrok, was hij alweer begonnen.
Hij wist precies wat hij deed.
Ik had bijna ruzie gemaakt.
Ik keek de gang in.
Er waren nog ruim twee uur te gaan.
Ik kon vlak bij de deuren van de treinwagon staan.
Maar waarom zou ik mijn betaalde zitplaats opgeven omdat Lucas zich niet gedroeg?
“Neem me niet kwalijk,” fluisterde iemand.
Ik keek de gang in.
Een vrouw van middelbare leeftijd aan de overkant van het gangpad boog zich naar me toe.
“Ik heb hem dat zien doen, schatje.”
Ik keek haar aan.
“Echt?”
Ze knikte.
“Echt?”
“Hij kwam naar u toe nadat de conducteur was vertrokken.”
“Waarom heb je dan niets gezegd?”
Mijn stem klonk scherper dan ik bedoelde.
Ze zag er verlegen uit.
“Ik wilde niet dat hij met me in discussie ging.”
Ze zag er verlegen uit.
Ik kende dat gevoel maar al te goed.
Ik verlaagde mijn stem.
“Zou je Curtis vertellen wat je hebt gezien als ik ernaar vraag?”
Ze aarzelde.
“Denk je dat het zal helpen?”
Ik verlaagde mijn stem.
“Curtis had hem al gewaarschuwd. Je hebt gezien wat er daarna gebeurde.”
Ze wierp een blik op Lucas.
“Dat klopt.”
“Als je het aan Curtis vertelt, kan Lucas niet doen alsof hij ermee gestopt is.”
Ze knikte.
“Dat klopt.”
“Goed.”
Ik bedankte haar.
Ik was klaar met discussiëren.
Deze keer laat ik de feiten voor zich spreken.
***
Ik pakte mijn telefoon.
Moeder had een bericht gestuurd.
Ik was klaar met discussiëren.
“Bewaar wat ruimte voor het avondeten, Gabby. Ik heb genoeg eten gemaakt voor een heel leger.”
Ik glimlachte, ondanks mezelf.
“Bewaar wat toetje voor me, mam.”
Toen opende ik een blanco notitie.
Ik heb het volgende opgenomen:
- de geschatte tijden
- Lucas’ opmerkingen
- En de waarschuwing van Curtis.
“Bewaar wat toetje voor me, mam.”
Ik heb ook genoteerd wat er daarna gebeurde.
Lucas keek om.
“Wat ben je aan het doen?”
“Ik gebruik mijn telefoon.”
“Schrijven jullie klachten over mij? Of zijn het gewoon kleine dagdromen?”
Ik heb niet geantwoord.
Lucas keek om.
Hij lachte.
“Serieus? Je verspilt je tijd.”
Ik typte verder.
Een paar minuten later deed Lucas zijn oordopjes in.
Ik boog me naar de vrouw aan de overkant van het gangpad.
“Zou je Curtis precies willen vertellen wat je hebt gezien? Niets meer.”
Ik typte verder.
“Natuurlijk, schatje.”
De man naast haar liet zijn krant zakken.
“Ik heb de grappen eerder gehoord,” zei hij. “Maar ik zag hem niet tegen je aan leunen.”
“Dat is prima. Vertel Curtis maar wat je gehoord hebt.”
Hij knikte.
Voor het eerst die middag hoefde ik me niet af te vragen hoe ik een nieuwe confrontatie kon vermijden.
Ik was aan het bedenken hoe ik ermee om moest gaan.
“Ik heb de grappen al eerder gehoord.”
***
Curtis keerde 15 minuten later terug.
Ik stak mijn hand op.
“Curtis, zou je me nog eens kunnen helpen?”
Lucas haalde een oordopje tevoorschijn.
“Ach, kom nou! Hou er toch eens mee op, mevrouw!”
Ik stak mijn hand op.
Curtis stopte.
“Wat is er gebeurd?”
“Hij heeft je waarschuwing genegeerd.”
Lucas lachte.
“Dat is belachelijk.”
“Wat is er gebeurd?”
Ik liet Curtis mijn aantekeningen zien.
“Ik heb opgeschreven wat er gebeurde, omdat ik je een nauwkeurig verslag wilde geven.”
‘Ga je gang,’ zei hij.
Ik heb alles uitgelegd.
Lucas bleef maar onderbreken.
Ik heb alles uitgelegd.
“Dat is niet wat er gebeurd is!”
“Ze overdrijft!”
“Er is nauwelijks ruimte!”
Curtis vroeg hem me te laten uitpraten.
Toen ik dat deed, sloeg Lucas zijn armen over elkaar.
“Ze overdrijft!”
“Dus je neemt haar woord er zomaar voor aan?”
Ik draaide me om naar de vrouw aan de overkant van het gangpad.
“Mevrouw, kunt u Curtis vertellen wat u hebt gezien?”
Ze zag er nerveus uit.
Even dacht ik dat ze van gedachten was veranderd.
Toen legde ze haar tijdschrift neer.
Ik dacht dat ze van gedachten was veranderd.
“Ik zag hem weer tegen haar aan leunen nadat je hem had gewaarschuwd,” zei ze.
Lucas staarde haar aan.
“Je lette helemaal niet op!”
“Ik zat hier gewoon!”
De man naast haar sprak.
“Ik zat hier gewoon!”
“Ik hoorde hem grapjes over haar maken. Ze leek er niet van geamuseerd.”
Lucas’ gezicht kleurde rood.
“Waarom bemoeit iedereen zich ermee?”
Ik keek hem aan.
“Omdat je ervoor gezorgd hebt dat ze je eerder konden horen.”
Deze keer lachte niemand.
“Waarom bemoeit iedereen zich ermee?”
Curtis draaide zich naar Lucas toe.
“Meneer, ik heb u gewaarschuwd dat u haar persoonlijke ruimte moet respecteren.”
Lucas greep in zijn tas.
“Prima!”
Hij pakte zijn shirt en trok het aan.
“Zo. Tevreden?”
Curtis schudde zijn hoofd.
“Prima!”
“Het gaat niet alleen om wat je draagt.”
Lucas keek oprecht verbaasd.
“Wat is dan het probleem?”
Ik kon niet geloven dat hij dat vroeg.
“Je bleef tegen me aandrukken, ook nadat ik je had gevraagd daarmee te stoppen.”
Ik kon niet geloven dat hij dat vroeg.
“Het is een volle trein!”
“Ja, Lucas. We zitten allemaal in dezelfde overvolle trein.”
Hij opende zijn mond en sloot hem vervolgens weer.
Curtis vroeg om zijn ticket.
“Waarom?”
“Ik heb de details nodig voor een incidentrapport.”
“Het is een volle trein!”
Lucas’ glimlach verdween.
“Een verslag? Je zei dat je niets zou opschrijven.”
“Ik had je gewaarschuwd om niet verder te gaan,” antwoordde Curtis.
Lucas wierp een blik op de toekijkende passagiers.
“Kijk, het was een misverstand. Het spijt me.”
Hij draaide zich naar me toe.
Lucas’ glimlach verdween.
“Kom op, zeg hem dat het goed met ons gaat.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Dat zijn we niet.”
Zijn stem zakte.
“Alsjeblieft. Maak het niet erger.”
Ik schudde mijn hoofd.
***
Curtis keek op zijn horloge.
“We stoppen over tien minuten. Er stappen een paar passagiers uit, dus ik kan er eentje van jullie verplaatsen.”
“Verplaats haar dan,” zei Lucas.
Ik draaide me naar hem toe.
“Waarom zou ik mijn plaats afstaan als jij degene bent die het probleem heeft veroorzaakt?”
“Verplaats haar dan.”
Curtis nam het op tegen Lucas.
“Meneer, u moet even opschuiven. Komt u alstublieft met me mee tot we bij het volgende station zijn.”
Lucas staarde.
“U dwingt me om mijn stoel te verlaten?”
“Alleen totdat we een nieuwe kunnen regelen.”
Curtis nam het op tegen Lucas.
Lucas pakte zijn tas op, maar ging niet weg.
“Kunnen we dit alstublieft zonder rapport oplossen?”
Curtis legde uit dat hij moest vastleggen wat er was gebeurd.
Lucas keek me aan.
Lucas pakte zijn tas op.
“Je hebt je punt gemaakt.”
“Nee. Ik vroeg je te stoppen. Jij besloot dat dat er niet toe deed.”
Hij wreef over zijn voorhoofd.
“Wordt dit in een permanent archief opgenomen?”
Curtis antwoordde voorzichtig.
“Je hebt je punt gemaakt.”
“Ik kan het incident documenteren. Ik kan u niet vertellen of er verdere stappen zullen worden ondernomen.”
Lucas’ ogen werden groot.
“Verdere actie? Je laat me klinken als een soort monster!”
‘Niemand noemde je zo,’ zei ik.
“Zeg hem dan dat je de klacht niet wilt!”
Lucas’ ogen werden groot.
Ik keek naar Curtis.
“Vermeld alstublieft dat hij na uw eerste waarschuwing is doorgegaan.”
Lucas pakte zijn kaartje.
“Alsjeblieft, doe het niet! Doe me dit niet aan!”
Zijn stem galmde door de hele rijtuig.
Ik keek naar Curtis.
Iedereen keek om.
Zijn gezicht werd knalrood.
“Je maakt me belachelijk!”
Hij had me de hele middag een ongemakkelijk gevoel gegeven. Nu kon hij de aandacht niet meer verdragen.
Curtis vroeg hem om zijn stem te verlagen.
Zijn gezicht werd knalrood.
Lucas draaide zich naar me toe.
“Het spijt me. Ik had niet tegen je aan moeten leunen.”
Eindelijk had hij het toegegeven.
“Kunt u de klacht alstublieft intrekken?”
Ik keek hem aan.
“Ik heb het eerst vriendelijk gevraagd. Je lachte.”
Eindelijk had hij het toegegeven.
Hij keek weg.
Curtis vroeg of ik wilde dat mijn klacht werd vastgelegd.
Mijn maag trok samen.
Een deel van mij wilde dat het allemaal voorbij was.
Mijn maag trok samen.
Maar ik herinnerde me dat ik me tegen het raam had gedrukt terwijl Lucas me uitlachte.
‘Ja,’ zei ik. ‘Bewaar het maar.’
Curtis knikte.
Lucas stond zwijgend toe te kijken.
Toen mompelde hij: “Je had het ook gewoon vriendelijk kunnen vragen.”
Curtis knikte.
Ik staarde hem aan.
Ik had het meerdere keren vriendelijk gevraagd.
Hij negeerde me elke keer.
Ik was hem geen verdere uitleg verschuldigd.
Lucas volgde Curtis naar het altaar.
Ik staarde hem aan.
***
Bij het volgende station stapten twee passagiers uit.
Curtis kwam een paar minuten later terug.
“Ik heb voor Lucas een andere zitplaats gevonden, verderop in de trein. Je mag hier gerust blijven zitten.”
“Dank u wel. Dat heeft mijn voorkeur.”
“Voelt u zich nu op uw gemak?”
Twee passagiers stapten uit.
“Veel comfortabeler dan eerder.”
Hij glimlachte.
“Als je nog iets nodig hebt, laat het me weten.”
- Een vrouw betrapte haar man met haar beste vriendin in een vliegtuig, terwijl hij geen idee had dat zij op dezelfde vlucht zat. Vervolgens deed ze iets waardoor ze allebei bleek werden.
- Een vrouw bleef haar lange haar over de stoel van een andere passagier en in diens eten gooien. Toen ze de passagier vertelde dat ze er maar mee moest leren leven, gaf die passagier haar een lesje dat de hele cabine zich zou herinneren.
- Een vrouw nam mijn gereserveerde stoel in op een vlucht – toen kwam mijn man naar me toe en vroeg: ‘Wat doe je hier?’
Ik leunde achterover tegen het raam.
De airconditioning werkte nog steeds niet.
Ik ging weer zitten.
De wagon was nog warm.
Maar er leunde tenminste niemand tegen me aan.
De vrouw aan de overkant van het gangpad trok mijn aandacht.
“Ik ben blij dat je iets gezegd hebt,” zei ze tegen me.
“Ik ook.”
De wagon was nog warm.
Ze glimlachte.
“Eerlijk gezegd had ik eerder mijn stem moeten laten horen.”
“Je hebt me geholpen toen ik erom vroeg. Dankjewel.”
Ze pakte haar tijdschrift weer op.
Ik heb op mijn telefoon gekeken.
Ze pakte haar tijdschrift weer op.
Moeder had nog een bericht gestuurd.
“Ben je er bijna?”
Ik typte terug.
“Bijna. Ik heb een heel verhaal voor je.”
***
Mijn moeder deed de deur open voordat ik twee keer kon kloppen.
“Ben je er bijna?”
“Gabby! Je bent te laat!”
“Ik geef het openbaar vervoer de schuld.”
Ze lachte en omhelsde me.
“Gefeliciteerd met je verjaardag, mam,” zei ik, terwijl ik haar het cadeau overhandigde dat ik de hele middag bij me had gedragen.
Ze glimlachte.
“Gabby! Je bent te laat!”
Toen keek ze me in het gezicht.
“Wat is er gebeurd?”
Ik volgde haar naar binnen.
“Hoeveel tijd heb je?”
Ik volgde haar naar binnen.
“Aangezien je me helpt met het serveren van het diner, duurt het ongeveer tien minuten.”
Ik lachte.
***
We brachten het eten naar de tafel terwijl ik haar over Lucas vertelde.
Tegen de tijd dat ik zijn geschreeuw hoorde, was ze al gestopt met het schikken van de borden.
“Heeft hij dat echt gezegd?”
We brachten het eten naar de tafel.
“Uit volle borst.”
“En wat heb je gedaan?”
“Ik heb de klacht bewaard.”
Ze keek me aan.
“Je hebt je niet verontschuldigd?”
“Geen enkele keer.”
“En wat heb je gedaan?”
Moeder glimlachte.
“Nou, dat is een verjaardagscadeau dat ik niet had verwacht.”
Ik lachte.
Toen gaf ik iets toe.
“Ik had mijn stoel bijna opgegeven om een nieuwe ruzie te voorkomen.”
Ik heb iets toegegeven.
“Maar dat heb je niet gedaan.”
“Nee. Ik heb voor die stoel betaald, en ik was niet degene die problemen veroorzaakte.”
Moeder knikte.
“Precies, schat. Ik ben trots.”
“Maar dat heb je niet gedaan.”
***
Na het eten haalde ze de taart tevoorschijn.
Ik pakte een bord.
“Weet je nog dat je me zei dat ik moest stoppen met mijn excuses aan te bieden aan onbeleefde mensen?”
Ze grijnsde.
“Welk tijdstip?”
Ze haalde de taart tevoorschijn.
“Heel grappig.”
“Ik zeg het je al jaren, schat.”
“Nou, ik heb eindelijk geluisterd.”
Ze gaf me een flink stuk.
“Het werd tijd.”
‘Weet je wat het vreemdste was?’, gaf ik toe.
Moeder keek me aan.
“Wat?”
Ze gaf me een flink stuk.
“Toen Lucas me begon te smeken om de klacht in te trekken, kreeg ik bijna medelijden met hem.”
Moeder trok haar wenkbrauw op.
“Zelfs na alles wat hij gedaan heeft?”
“Ik weet het. Belachelijk, toch?”
“Niet belachelijk, schat. Maar je hoeft niet elke ongemakkelijke situatie op te lossen.”
“Belachelijk, toch?”
Ik keek naar mijn ring.
Dat vertelde ze me al jaren.
” Ik denk dat ik het eindelijk begin te begrijpen.”
Moeder glimlachte en pakte het taartmes.
“Nog een plakje?”
Ik keek naar mijn ring.
Normaal gesproken zou ik nee hebben gezegd. Ik had al meer dan genoeg gegeten en er waren nog andere mensen die ik moest voeden.
Maar er was nog genoeg taart over.
“Ja, graag.”
Ik hield mijn bord omhoog.
Voor één keer voelde het vragen om wat ik wilde gemakkelijk.