Op de dag dat ik de testuitslagen van mijn man ging ophalen, zei de dokter maar één ding waardoor ik de hele weg naar huis verdrietig was. Mijn man is onvruchtbaar.
Op de dag dat ik de testuitslagen van mijn man ging ophalen, zei de dokter maar één ding waardoor ik de hele weg naar huis verdrietig was. Mijn man is onvruchtbaar.
Ik klemde de resultaten stevig in mijn hand, mijn gedachten gevuld met slechts één zorg.
Als hij deze schok niet aankan en op een scheiding aandringt, waar vind ik dan in vredesnaam een andere nouveau riche die zowel rijk als gul is én net als hij graag geld naar zijn vrouw overmaakt?
Hoe dan ook, ik ben in de eerste plaats met hem getrouwd, voornamelijk omdat hij geld had en bereid was het uit te geven.
Maar Ha Kim Son vond het krijgen van kinderen belangrijker dan een beursgang van zijn bedrijf.
Hoe meer ik erover nadenk, hoe verdrietiger ik word.
Maar zodra ik binnenstapte, zag ik een vrouw in een witte jurk midden in de woonkamer zitten.
Zij is het “witte maanlicht” (de geïdealiseerde geliefde) van mijn man.
Ha Kim Son zat naast haar, zijn gezicht straalde, vreugde was van zijn gezicht af te lezen.
‘Diệu Âm is zwanger. Khương Hòa, laten we trouwen.’
Ik keek naar Su Miaoyins buik.
Vervolgens bukte hij zich weer voorover om de testresultaten in zijn hand te bekijken.
Uiteindelijk kon ik me niet langer inhouden.
Hij liet een grinnikje horen en barstte toen in lachen uit.
1
Er klonk gelach, en alle drie de aanwezigen in de woonkamer werden tegelijkertijd stil.
Tô Diệu Âm droeg een witte jurk en bedekte haar buik met haar handen. Haar ogen fonkelden van de tranen, alsof ze zich al lang van tevoren op dit optreden had voorbereid.
Ha Kim Son zat comfortabel in het midden van een bank met gouden accenten.
De grove gouden ketting om haar nek was half zichtbaar en het horloge om haar pols schitterde.
Achter hem stond de assistent van Oude Qian plechtig te wachten, met een stapel papieren in zijn handen.
Het was zo groots dat buitenstaanders misschien wel dachten dat Ha Kim Son op het punt stond de bel te luiden om de beursgang van het bedrijf aan te kondigen.
Hij fronste zijn wenkbrauwen.
“Waarom lach je?”
Ik bukte me om de kraftpapieren map in mijn hand te bekijken.
Binnenin bevond zich een duidelijke en ondubbelzinnige conclusie:
“Drie opeenvolgende tests hebben geen bewijs van besmetting opgeleverd.”
Achteraf bezien is die uitspraak werkelijk onbeschrijfelijk ironisch.
Ik kneep mezelf snel en stevig.
Haar ogen werden meteen rood.
“Ik ben zo boos dat ik irrationeel reageer.”
Als je wilt acteren, moet je realistisch acteren.
Ik greep naar mijn borst, wankelde twee stappen achteruit en plofte handig neer op de eenpersoonsbank van 260.000 yuan.
Hmm.
De bank is echt heerlijk zacht.
Dit huwelijk kan worden ontbonden.
Maar idealiter zou deze bank van mij moeten zijn.
Van jongs af aan heb ik meer dan genoeg dagen van financiële moeilijkheden meegemaakt.
Mijn vader is op jonge leeftijd overleden.
Toen ik acht jaar oud was, blokkeerde de huisbaas mijn deur en eiste huur.
Mijn moeder gaf me de laatste kom noedels, terwijl ze zelf slechts twee glazen koud water dronk om haar maag te vullen.
Toen ik twaalf jaar oud was, had ik hoge koorts.
Mijn moeder droeg me op haar rug en liep drie kilometer naar het ziekenhuis, simpelweg omdat een taxi 20 yuan zou kosten.
Toen ik achttien was, werd mijn moeder ernstig ziek.
Ik heb geld geleend van al mijn familieleden en vrienden.
Maar uiteindelijk konden we haar daar niet houden.
Na het overlijden van mijn moeder heb ik een principe voor mezelf vastgesteld waarnaar ik wil leven.
In deze wereld kan alles me verraden.
Het saldo op de bankrekening is anders.
Toen ik op een blind date ging, vertelde de matchmaker dat Hạ Kim Sơn zijn carrière was begonnen in de bouwmaterialenindustrie, over aanzienlijke bezittingen beschikte en gul was, dus ik was meteen geïnteresseerd.
Zijn enige verzoek aan zijn vrouw was ook heel eenvoudig.
Je lot accepteren.
Na hun huwelijk schonk ze hem al snel een kind.
Ik heb het bedrijf, het onroerend goed dat op zijn naam staat geregistreerd en de openbaar beschikbare financiële overzichten gecontroleerd.
De volgende dag stemde ik ermee in om af te spreken.
Tijdens hun eerste maaltijd vroeg Ha Kim Son:
“Wat vind je leuk aan mij?”
Ik antwoordde direct:
“Geld.”
Hij sloeg met zijn hand op tafel, lachte hardop, prees mijn eerlijkheid en gaf me vervolgens meteen een gouden halsketting.
Hij vroeg het nogmaals:
“Welke stijl heeft uw voorkeur?”
Ik antwoordde:
“Ik geef de voorkeur aan de exemplaren met meer gram.”
Ha Kim Son glimlachte nog blijer.
In de drie jaar van ons huwelijk gaf hij me een huis, een auto en sieraden, maar nooit deed hij ook maar iets van die kleffe romantische gebaren.
Ik zou hem ook niet in een nadelige positie laten belanden.
Ze regelt alles perfect, zowel binnen als buiten het huis, en ik woon alle sociale evenementen bij waar haar aanwezigheid vereist is.
Zelfs zijn garderobe vol opzichtige, versierde overhemden heb ik netjes op kleur gesorteerd.
Ons huwelijk was verstoken van romantiek en diepe liefde.
In principe krijgen beide partijen wat ze nodig hebben.
De samenwerking was buitengewoon prettig.
Er is alleen één probleem.
Ik ben al drie jaar getrouwd en nog steeds niet zwanger.
Ik ben voor een controle geweest.
Het lichaam is volkomen normaal.
Vorige maand heb ik Ha Kim Son geadviseerd om ook voor een controle naar het ziekenhuis te gaan.
Aanvankelijk was hij zeer terughoudend en hield hij vol dat de mannen van de familie Xia nog nooit eerder problemen op dit gebied hadden ondervonden.
Maar uiteindelijk stemden ze er toch mee in om te gaan.
Vandaag ben ik hier om de resultaten in zijn plaats op te halen.
Op weg naar huis fantaseerde ik over allerlei scenario’s.
Hij greep wanhopig naar zijn hoofd.
Hij heeft zijn woede op mij afgereageerd.
Of misschien hebben ze, uit schaamte en woede, erop aangedrongen het geld te krijgen, waardoor ik uiteindelijk met lege handen achterbleef.
Wie had ooit gedacht dat het lot zo goed voor me zou zijn?
Nog voordat ik thuis was, bracht hij een vrouw genaamd Tô Diệu Âm naar mijn deur die beweerde zwanger te zijn van Hạ Kim Sơn.
Volgens de oude man Qian was Su Miaoyin zijn “witte maanlicht” (geïdealiseerde geliefde).
Jaren geleden wilde Ha Kim Son met haar trouwen.
Maar Su Miaoyin deed hem af als een parvenu die geen enkel begrip had van romantiek.
Het enige wat ik kon doen na dat gehoord te hebben, was mijn verbazing uiten.
Zij is werkelijk de geluksvogel van mijn leven.
Als Su Miaoyin Xia Jinshan dat jaar niet had afgewezen, had ik de afgelopen drie jaar niet zo’n comfortabel leven kunnen leiden.
Onverwacht bracht die gelukkige ster dit keer het geld weer proactief naar onze deur.
Dat is geweldig.
L/yh/ôn heeft een fout gevonden bij één partij.
Ook over de vergoeding is meer onderhandelingsruimte.
Omdat ik stil bleef, werd de stem van Ha Kim Son iets zachter.
“Khương Hòa, ik weet dat dit niet eerlijk voor je is. Diệu Âm is al meer dan een maand zwanger en het kind heeft een officiële status nodig. Geef je voorwaarden maar aan, dan zal ik mijn best doen om eraan te voldoen.”
Meteen klonk het geluid van een tikkende telraam in mijn hoofd.
Maar uiterlijk rolde er op precies het juiste moment een enkele traan over haar wang.
“Kim Son, we zijn al drie jaar getrouwd, wil je me echt voor haar verlaten?”
Ha Kim Son vermeed mijn blik.
Tô Diệu Âm deed een halve stap naar voren, haar stem was misselijkmakend zacht.
“Zus, geef Kim Son alsjeblieft niet de schuld. Relaties kennen nu eenmaal ups en downs; ik was degene die hem als eerste ontmoette. Je moet accepteren dat dingen gebeuren zoals het lot ze samenbrengt, en je moet ook leren om je met waardigheid terug te trekken.”
Ik moest bijna weer in lachen uitbarsten.
De geur van groene thee was zo sterk dat die bijna de hele kamer vulde.
Ze klinkt vriendelijk en begripvol.
Als ik er goed over nadenk, voelt elke zin als een dolk recht in mijn hart.
Ik keek naar haar op.
“Weet je zeker dat de baby van hem is?”
De kwetsbare uitdrukking op Su Miaoyins gezicht verstijfde een halve seconde.
Ha Kim Son was de eerste die boos werd.
“Wat een onzin praat je nou? Diệu Âm is altijd al bij mij geweest!”
Ik klemde de map stevig vast in mijn hand.
De waarheid lag me praktisch op de lippen, maar uiteindelijk slikte ik die weer in.
Als we de testresultaten nu openbaar maken, zullen we hoogstens een beetje opwinding teweegbrengen.
Maar als ik mijn woede inslik in ruil voor compensatie…
Wat ik ervoor terugkrijg, is een gelukkig leven voor de rest van mijn dagen.
Ik snoof zachtjes en stond langzaam op.
“Als je wilt dat ik het doe, dan doe ik het.”
“Maar ik wil een schadevergoeding.”
Meteen werd de stapel papieren in de hand van Oude Man Qian voor me gebracht.
2
De voorwaarden die Hạ Kim Sơn stelde waren 20 miljoen yuan in contanten, plus een appartement van 200 vierkante meter in het stadscentrum.
Ik wierp er een blik op en mijn hart begon meteen sneller te kloppen.
Het appartement is hypotheekvrij. Op basis van recente transactieprijzen is het minstens 18 miljoen yuan waard.
Ik had bijna meteen mijn handtekening gezet.
Gelukkig hebben die jaren van armoede een ijzeren wilskracht in mij gesmeed.
Zelfs bij de aankoop van een bosje groenten op de markt kun je nog onderhandelen over een korting van 0,5 yuan, laat staan over een prijsverschil, wat zo’n groot verschil maakt. Hoe kun je dan na de eerste onderhandelingsronde al akkoord gaan met de prijs?
Ik schoof de overeenkomst terzijde, de tranen stroomden over mijn gezicht.
“Het blijkt dus dat onze drie jaar huwelijk niet meer waard zijn dan dit.”
Ha Kim Son begon duidelijk in paniek te raken.
Hij is extreem ijdel en houdt ervan om te pronken.
Tijdens de viering van het Chinees Nieuwjaar moet bij het uitdelen van geluksgeld-enveloppen aan werknemers van bedrijven, zelfs het kleinste bedrag, een geluksgetal bevatten.
Nu hij graag met zijn zwangere geliefde wil trouwen, wil hij absoluut niet de indruk wekken dat hij zijn ex-vrouw slecht behandelt.
Maar Su Miaoyin werd ongeduldig.
“Zus, je kunt niet zo hebzuchtig zijn. Kim Sons geld moet voor de kinderen bewaard worden. Voel je dan geen enkel berouw dat je zoveel hebt genomen?”
Ik greep naar mijn borst en barstte meteen in nog meer verdriet uit.
“Ik was drie jaar bij hem, slikte allerlei medicijnen en kreeg injecties omdat ik een kind wilde, en nu noem je me hebzuchtig?”
“Als jullie allemaal zo over mij denken, dan is een scheiding niet nodig.”
“Zelfs als het mijn dood betekent, moet ik vasthouden aan deze positie als Vrouwe Hạ.”
Su Miaoyins uitdrukking veranderde onmiddellijk en ze greep haastig Xia Jinshans mouw vast.
“Meneer Kim Son, de dokter zei dat ik geen emotionele stress hoef te ervaren. De baby wordt over een paar maanden geboren, dus we zullen tegen die tijd vast wel een geldige inschrijving in ons bevolkingsregister hebben, toch?”
Wat Hạ Kim Sơn het meest vreesde, was het horen van het woord ‘kind’.
Hij klemde zijn tanden op elkaar:
“38,88 miljoen yuan contant. Het appartement in het stadscentrum is van jou. De auto en de sieraden die ik voor je kocht na ons huwelijk zijn ook van jou.”
“Khương Hòa, met dit vermogen kunt u de rest van uw leven comfortabel leven.”
Mijn gedachten begonnen meteen in een razend tempo te rekenen.
Contant geld, huis, auto, sieraden.
Het totaalbedrag kwam neer op bijna 60 miljoen yuan.
Zolang ik geen voet in een casino zet, geen geld aan mannen geef om bedrijven te starten en niet plotseling de drang krijg om nepantiek te verzamelen, is dit geld genoeg om honderd jaar oud te worden.
Maar ik hield mijn ogen neergeslagen en bleef zwijgend.
Ha Kim Son liep gefrustreerd twee keer heen en weer in de woonkamer en wees toen plotseling naar de garage buiten.
“Die rode sportwagen is ook van jou!”
Mijn schouders trilden van het huilen.
Ik doe echt mijn best om mijn lachen in te houden.
Ik heb die auto al zes maanden op mijn verlanglijstje staan.
Xia Jinshan vond de kleur van de auto te opvallend, dus hij heeft er maar twee keer in gereden. Als hij hem zou verkopen, zou hij er minstens 5 miljoen yuan voor krijgen.
Tô Diệu Âm was zo overstuur door het verlies dat haar ademhaling onregelmatig werd, maar ze probeerde toch begripvol te blijven.
“Zuster, materiële zaken kunnen de leegte in je hart niet vullen. Hoeveel geld je ook hebt, je kunt ware liefde niet terugkopen.”
De tranen sprongen me in de ogen toen ik naar haar keek.
“Je hebt gelijk.”
“Dat is dus 10 miljoen yuan extra in contanten.”
Uiteindelijk kon ze niet meer acteren:
“Khương Hòa, probeer je iemand te beroven ?!”
Ik antwoordde kalm:
“Je zei net nog dat geld de leegte in het hart niet kan vullen. Het verlies van 10 miljoen yuan zal je liefde waarschijnlijk niet aantasten, toch?”
Ze schoot vol, haar wangen kleurden rood.
Hạ Kim Sơn wreef over zijn slapen, maar gaf Oude Qian uiteindelijk de opdracht om de overeenkomst te herzien.
48,88 miljoen yuan in contanten.
Het appartement, de twee auto’s en alle sieraden die hij me tijdens ons huwelijk heeft gegeven, zijn van mij.
Beide partijen erkennen dat de verdeling van de activa is voltooid en dat er geen verdere aanspraken op de activa van de andere partij kunnen worden gemaakt.
Diezelfde avond werd de advocaat erbij geroepen om elk artikel afzonderlijk te onderzoeken.
Nadat was bevestigd dat de herkomst van de gelden, de juridische status van het appartement en de geldigheid van de overeenkomst in orde waren, maakte Ha Kim Son onmiddellijk een aanbetaling over en regelde hij dat de bank de volgende dag het grotere bedrag zou overmaken.
Op het moment dat mijn telefoon rinkelde met de melding dat het geld op mijn rekening was gestort, voelde het alsof er een zee van bloemen in me was ontluikt.
Maar als je acteert, moet je de rol volledig spelen.
Ik omhelsde mijn trouwfoto en huilde een half uur lang.
Ze hebben zelfs iemand gebeld om de bank, ter waarde van 260.000 yuan, weg te brengen.
Ten slotte pakte ik Hạ Kim Sơn bij de hand en vroeg met een verstikte stem:
“Zult u er later spijt van krijgen?”
Zijn ogen waren rood en opgezwollen, en zijn stem klonk ongewoon zacht:
“Khương Hòa, je bent een goede vrouw.”
“Mocht je in de toekomst ooit problemen ondervinden, kom dan gerust naar me toe.”
Ik heb die zin meteen uit mijn hoofd geleerd.
In elk geval is Ha Kim Son een man die zijn woord houdt.
Voordat Su Miaoyin de volgende dag de papieren ging invullen, stuurde ze me een bericht.
[Zuster, bedankt dat je ons bij elkaar hebt gebracht. Vanaf nu zal ik goed voor Kim Son zorgen en ik zal de familie Hạ ook een rechtmatige erfgenaam schenken.]
Ik staarde een paar seconden naar de woorden ‘echt’, glimlachte toen en legde de telefoon weg.
Dat weet ze nog niet.
Het rapport zit in mijn zak…
Het zal binnenkort aan Ha Kim Son worden geleverd.
4
Na die eerste bankoverschrijving vond ik ineens een compleet nieuwe richting in mijn leven.
Elke keer dat Su Miaoyin langskwam, trakteerde ik haar met grote zorg op heerlijk eten en drinken.
Ze houdt van geïmporteerde kersen, dus die heb ik gekocht.
Ze wilde een taart in beperkte oplage, dus die heb ik besteld.
Ze klaagde dat de lucht in mijn huis niet schoon genoeg was, dus diezelfde avond heb ik beide luchtreinigers vervangen.
Elke keer dat ik maar een paar duizend yuan uitgaf, maakte Xia Jinshan bedragen tussen de 100.000 en enkele honderdduizenden yuan terug.
Het rendement op de investering was zo hoog dat ik het zelf nauwelijks kon geloven.
Ik heb alle foto’s in een apart album opgeslagen en het zelfs een speciale naam gegeven:
“Gouden gelukskat.”
Tô Diệu Âm had geen idee hoe belangrijk de positie die ze bekleedde eigenlijk was.
Haar voornaamste reden om me te bezoeken was nog steeds om op te scheppen over hoe dol Hạ Kim Sơn op haar is.
Vandaag vertelde ze dat Ha Kim Son een speciaal bed voor zwangere vrouwen heeft gekocht.
Morgen zal hij weer opscheppen over hoe hij de pauzeruimte op de bovenste verdieping van het bedrijf heeft verbouwd tot een oppasruimte.
De volgende dag zette ze haar nog niet erg uitpuilende buik op en vroeg me waar de gouden sleutel, een erfstuk van de familie Hạ, bewaard werd.
Wat ze ook zei, ik glimlachte en luisterde, en klapte zelfs mee wanneer dat nodig was.
Ze zei dat ze moe was, dus gaf ik haar wat water.
Ze zei dat ze honger had, dus ik heb het eten klaargemaakt.
Ze zei dat de baby het bedrijf later zou erven, en ik prees het ongeboren kind meteen voor zijn grote ambitie.
Langzaam maar zeker raakte Su Miaoyin er echt van overtuigd dat de schok van de scheiding me alle wil om te vechten had ontnomen, waardoor haar arrogantie alleen maar toenam.
“Geef Kim Son ook niet de schuld. Iedere man wil een eigen kind. Je hebt al drie jaar geen tekenen van zwangerschap vertoond, je zou de reden bij jezelf moeten zoeken.”
Ik strekte mijn hand uit en streek zachtjes over het glas melk naast me.
“Ik heb het gecontroleerd, ik heb geen problemen.”
Ze glimlachte veelbetekenend.
“Vrouwen worden aan zoveel criteria onderworpen; wie weet of er iets over het hoofd is gezien? Meneer Kim Son heeft al bewezen dat hij volkomen normaal is, gezien de feiten. Als u dit blijft rekken, zullen anderen alleen maar denken dat u een nederlaag niet kunt accepteren.”
Nadat ze dat had gezegd, pakte ze haar telefoon en deed alsof ze per ongeluk haar gesprek met Ha Kim Son onthulde.
Ha Kim Son had al meer dan tien namen voor de baby bedacht.
De jongensnaam is half, de meisjesnaam is half.
Zelfs het aantal strepen in elke naam is zorgvuldig berekend.
Hij liet ook een op maat gemaakt, extra langhoudend slot van puur goud vervaardigen, dat maar liefst 288 gram woog.
Ik heb eerlijk gezegd maar één ding te zeggen:
“Ze zijn echt bereid om geld uit te geven.”
Tô Diệu Âm interpreteerde mijn oprechtheid verkeerd als jaloezie en vertrok onmiddellijk, tevreden.
Tien minuten later stuurde Ha Kim Son een bericht.
[Diem Am zei dat je vandaag niet in een goed humeur bent?]
Ik antwoordde:
[Als ik denk aan jullie gezin van drie, voel ik me een beetje ongemakkelijk. Maar ik zal me wel aanpassen, maak je geen zorgen.]
Kort daarna maakte hij 500.000 yuan naar mij over.
De toelichting is nog steeds even duidelijk:
Vrijwillige donatie, compensatie voor emotioneel leed.
Ik klemde mijn telefoon vast, zo blij was ik dat ik twee keer over de bank rolde.
Mijn geweten zegt me dat dit bedrag behoorlijk aan de hoge kant is.
Het rekeningsaldo herinnerde me eraan dat…
Geen probleem.
Je kunt het laten afkoelen voordat je het consumeert.
Later belde Ha Kim Son me op, met een vleugje schuldgevoel in zijn stem.
“Khương Hòa, Diệu Âm is jong, direct en zegt soms zonder na te denken. Als ze bij je op bezoek komt, moet je wat meer begrip voor haar tonen.”
Ik ben buitengewoon gul:
“Maak je geen zorgen. Zij is op dit moment de belangrijkste persoon, ik ga niet in discussie met een zwangere vrouw.”
“Je hebt echt veel begrip.”
“Het is het juiste om te doen.”
Het telefoongesprek eindigde en toen ik de bonus van 100.000 yuan voor “begrip” zag, die zojuist op mijn rekening was bijgeschreven, raakte ik onwillekeurig in diepe gedachten verzonken.
Ik begon mezelf serieus te onderzoeken.
De absolute grens voor iemand zoals ik…
Waar bevindt het zich precies?
Hoe zou ik zoiets in vredesnaam voor geld kunnen doen?
Na er een halve dag over nagedacht te hebben, besloot ik uiteindelijk mijn grenzen in een kluis op te bergen.
Het is nog niet te laat om de baby na de geboorte te verwijderen.
In elk geval, een cadeautje voor Su Miaoyins volgende bezoek…
Het is tot aan de deur bezorgd.
Het is een set ontwerptekeningen voor een babykamer.
Ze wil dat ik het appartement in het stadscentrum meeneem, dat net is opgedeeld na de scheiding…
Geef het aan het kind in haar buik.
5
Tô Diệu Âm spreidde de ontwerptekeningen uit op de eettafel, haar stem zo zoet dat het bijna van de honing leek te druipen.
“Zuster, dit appartement ligt op slechts 500 meter van de beste internationale school. Het is een beetje zonde van je geld om alleen in een appartement van 200 vierkante meter te wonen.”
“De baby moet later naar school. Aangezien u de pleegmoeder van het kind bent, zou u op zijn minst een attent cadeau moeten geven, toch?”
De ex-vrouw wordt pleegmoeder voor het kind van haar ex-man uit een eerdere relatie.
Haar idee was zo creatief dat ik even niet wist hoe ik moest reageren.
Toen ze merkte dat ik stil bleef, pakte ze liefdevol mijn hand.
“Ik weet dat je het nog steeds niet kunt verdragen om Kim Son te verlaten.”
“Als je het appartement gewoon aan de baby geeft, blijven we familie. Ik sta toe dat het kind je pleegmoeder noemt. Op die manier compenseer je het gemis van je eigen kinderen.”
Ik trok mijn hand terug en vroeg ernstig:
“Kunt u herhalen wat u net zei?”
Een triomfantelijke blik flitste in haar ogen.
En jawel hoor, ze herhaalde het hele verhaal nog een keer.
Erg goed.
De bewakingscamera’s in de hal en de woonkamer hebben alles vastgelegd.
Ik heb de ontwerptekeningen opgevouwen.
“Het appartement is te duur; ik moet dit eerst met Kim Son bespreken.”
Ze hield hem onmiddellijk tegen.
“Val hem niet lastig met zo’n kleinigheid. Hij heeft al genoeg problemen door de baby. Zou het niet beter zijn als je de eigendomsoverdracht van het appartement gewoon rechtstreeks regelt en hem dan verrast?”
Ik knikte en draaide me om om de keuken in te gaan.
Toen ik naar buiten kwam, droeg ik een kom kippensoep die vier uur lang had staan sudderen.
Ik legde het voor haar neer.
“Laten we eerst wat soep eten. We kunnen het appartement later bespreken.”
Tô Diệu Âm nam twee slokjes, bedekte toen plotseling haar mond en kokhalsde.
Ze tilde de kom soep op en haar ogen werden meteen koud.
“Khương Hòa, wat heb je hierin gestopt?”
“Kip, gember, rode dadels.”
“De dokter zei dat ik geen gember mocht eten! Dat wist je dondersgoed, en toch heb je het er opzettelijk in gedaan. Probeer je mijn kind kwaad te doen?”
Haar stem werd steeds luider.
De pols kantelde plotseling.
Schok!
De hele kom soep werd over het tapijt gemorst.
Direct daarna hurkte ze op de grond, greep met beide handen naar haar buik en riep huilend ‘Ha Kim Son’.
“Broer Kim Son, ik heb zo’n buikpijn. Er is iets mis met de soep die ze me gaf, ik ben zo bang…”
Twintig minuten later kwam Ha Kim Son binnenstormen met zijn chauffeur en huisarts.
Tô Diệu Âm zat ineengedoken in een hoek van de bank. Op het moment dat ze hem zag, barstte ze onmiddellijk in tranen uit en kon ze bijna geen adem meer halen.
“Ik weet dat ze me haat, maar de baby is onschuldig. Ik durf er verder niets meer mee te doen; ik wil hier gewoon in alle rust weg.”
Xia Jinshans gezichtsuitdrukking betrok onmiddellijk.
“Khương Hòa, wat is er aan de hand?”
Ik heb geen haast om het uit te leggen.
Eerst liet ik Su Miaoyin door de huisarts onderzoeken, daarna projecteerde ik alle bewakingsbeelden uit de keuken en eetkamer op het tv-scherm.
In de video kookt de huishoudster soep volgens een menu dat speciaal is samengesteld voor zwangere vrouwen.
De plakjes gember werden in een apart filterzakje gedaan en werden er in hun geheel uitgehaald voordat de soep van het vuur werd gehaald.
Nog voordat Su Miaoyin arriveerde, had haar persoonlijke voedingsdeskundige al bevestigd dat het menu in orde was.
De video werd vervolgens nog duidelijker.
Tô Diệu Âm snoof eerst aan de kom soep.
Vervolgens nam hij uit voorzorg twee slokjes.
Vervolgens gooiden ze de hele kom soep op de grond.
Nog voordat ze hurkte om haar buik vast te houden, vergat ze niet de camerahoek van haar telefoon aan te passen.
De woonkamer werd onmiddellijk stil.
Het was er zo stil dat je je er ontzettend op je gemak voelde.
Ha Kim Son draaide zich om en keek haar aan.
“Waarom heb je gelogen?”
De tranen bleven nog steeds aan Su Miaoyins wangen kleven.
Het duurde lang voordat ze met tegenzin een zin wist uit te spreken:
“Ik mis gewoon een gevoel van veiligheid.”
“Ik was bang dat ze je van me zou afpakken, dus ik wilde gewoon even kijken of je me meteen zou beschermen als er iets zou gebeuren.”
Ha Kim Son keek me aan, met een ietwat ongemakkelijke uitdrukking op zijn gezicht.
“Khương Hòa, het spijt me dat ik je vandaag van streek heb gemaakt.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Ze is zwanger, dus het is normaal dat ze wat gevoelig is. Ga met haar naar het ziekenhuis voor een controle, laat het de foetus niet te veel beïnvloeden.”
Tô Diệu Âm was verbijsterd.
Misschien had ze niet verwacht dat ik me zelfs nu nog voor haar zou inzetten.
Hạ Kim Sơn was zelfs nog meer ontroerd.
Diezelfde avond maakte hij 1 miljoen yuan naar mij over.
Opmerkingen:
Vrijwillige donaties, kosten voor huishoudelijke schoonmaak en vergoeding voor emotioneel leed.
Ik heb het briefje lange tijd bekeken.
Uiteindelijk besloten ze het vloerkleed te vervangen door een nieuw exemplaar.
Oude lakens kunnen na het wassen gewoon weer gewassen en hergebruikt worden.
Maar het compensatiegeld is al overgemaakt.
Het niet uitgeven van het geld zou een grote afbreuk doen aan hun goede bedoelingen.
6
Ha Kim Son heeft een bijna absolute obsessie met zaken die met bloedverwantschap te maken hebben.
In het tweede jaar na ons huwelijk keken we naar een nieuwsbericht.
Een man voedde acht jaar lang drie kinderen op, om er uiteindelijk achter te komen dat geen van hen zijn biologische kinderen waren.
Nadat ze het had gezien, at Ha Kim Son ‘s avonds een kom rijst minder dan normaal.
Hij zei heel serieus tegen me:
“Later, als we kinderen krijgen, zullen we direct na hun geboorte een DNA-test moeten doen. Maak je er niet te druk over, het is gewoon een procedure.”
Ik was op dat moment een tas in beperkte oplage aan het uitzoeken en ik heb niet eens de moeite genomen om op te kijken.
“Laten we het dan doen.”
Hij heeft geld en is bereid het aan mij uit te geven.
Ik ben ook niet van plan om een andere man te zoeken.
Als je een eerlijk hart hebt, is er vanzelfsprekend niets om je voor te schamen.
Maar deze keer is het anders.
Het is onduidelijk of Hạ Kim Sơn Tô Diệu Âm werkelijk als zijn absolute, onbetwistbare “witte maanlicht” beschouwde, of dat de plotselinge vreugde van het krijgen van een zoon zijn oordeel had vertroebeld, maar hij heeft nooit met haar over de DNA-test gesproken.
Ik draaide er een beetje omheen toen ik de oude man Tien ernaar vroeg.
Oude man Qian antwoordde:
“Voorzitter Hạ heeft er nooit iets over gezegd.”
Dit wordt interessant.
Tô Diệu Âm was nog steeds verdiept in haar droom om dankzij het kind in haar buik de top te bereiken.
Om de paar dagen kwam ze bij me thuis langs om op te scheppen over hoe dol Ha Kim Son op haar was.
Niet lang daarna bracht ze een vrouw van middelbare leeftijd in een pak naar mijn huis, die zich voorstelde als expert op het gebied van zwangerschapsbegeleiding.
Zodra ik mijn mond opendeed, vroeg de expert me een ‘Overeenkomst inzake emotionele isolatie’ te ondertekenen.
Het verzoek was dat ik ervoor zou zorgen dat ik niet proactief contact opnam met Ha Kim Son.
Ze kwamen niet in elkaars kringen voor.
Ook over het kind mogen geen twijfels bestaan.
De laatste is nog interessanter.
Ik moet publiekelijk toegeven dat het stuklopen van mijn huwelijk te wijten was aan mijn onvermogen om kinderen te krijgen, en dat het volkomen begrijpelijk is dat Su Miaoyin en Xia Jinshan verliefd op elkaar zijn.
Ik sloeg de laatste pagina om en kon het niet laten om te vragen:
“Welk voordeel heb ik als ik dit onderteken?”
Tô Diệu Âm lachte koud.
“Je hebt al zoveel geld aangenomen, wat wil je nog meer?”
“Als het geen voordeel oplevert, waarom zou ik dan tekenen?”
De expert schraapte zijn keel.
“Mevrouw Khương, geld is slechts een externe materiële hulpbron. Mevrouw Tô hoopt dat u uw spirituele rijping kunt voltooien en kunt leren de begeerte naar bezittingen los te laten.”
Ik vroeg:
“Wie betaalt uw consultatiekosten?”
“Meneer Ha.”
“Hoeveel kost het per uur?”
“8.000 yuan.”
Ik keek haar meteen vol bewondering aan.
Het blijkt dat anderen helpen om “spiritueel te groeien” een lucratieve manier is om geld te verdienen.
Geen wonder dat ze anderen blijven adviseren om geld los te laten.
Wat mij betreft, ik bewaar de QR-code voor het ontvangen van geld veel beter dan wie dan ook.
Ik heb de toezeggingsbrief uitgesteld.
“Ga alstublieft weg. Vandaag zie ik alleen mensen die me winst kunnen opleveren.”
De uitdrukking op het gezicht van Tô Diệu Âm veranderde onmiddellijk, en ze wees met haar vinger naar mijn gezicht en schold me tien minuten lang onafgebroken uit.
Eerst beschuldigde ze me van geldzucht, daarna beschuldigde ze me van een gebrek aan moederliefde.
Doordat ik moederliefde heb gemist, ben ik nu veroordeeld tot een leven zonder kinderen.
Rijke inhoud.
Overweldigd door emoties.
Ik luisterde terwijl ik de dienstmeid opdroeg de vogelnestsoep en het gebak te brengen.
Nadat ze me had uitgescholden, nodigde ik haar uit om aan de eettafel te komen zitten. Vervolgens maakte ik een foto van haar terwijl ze vogelnestsoep at en stuurde die naar Ha Kim Son.
[Ze was vandaag in een slecht humeur en kwam een tijdje bij me huilen. Nu ze iets gegeten heeft, gaat het veel beter met haar.]
Hạ Kim Sơn maakte onmiddellijk 600.000 yuan naar mij over.
Ze belden later zelfs nog op om hun excuses aan te bieden.
Toen Tô Diệu Âm de melding van de overschrijving hoorde, richtte ze haar blik meteen op mijn telefoon.
“Elke keer als ik haar kwam opzoeken, vertelde ze het aan Kim Son, en dan maakte hij het geld naar haar over?”
Ik ga het serieus corrigeren:
“Ik heb nooit om geld gevraagd.”
“Hij is vrijwillig verhuisd.”
Ze griste meteen mijn telefoon uit mijn handen.
Nadat hij duidelijk de woorden “vrijwillig gedoneerd” in de overschrijvingsnota had gezien, werd zijn gezichtsuitdrukking nog ontevredener.
“Daarom…”
“Verdien je elke keer dat ik bij je langskom extra geld?”
Ik knikte eerlijk:
“Momenteel lijkt dat inderdaad het geval te zijn.”
Tô Diệu Âm was zo boos dat ze de deur dichtknalde en woedend naar buiten stormde.
Ik heb haar zelfs naar de deur begeleid en haar er nog even vriendelijk aan herinnerd:
“Doe het rustig aan, oké? Kom volgende week nog eens langs als je tijd hebt.”
De manier waarop ze me aanstaarde voordat ze wegging, vervulde me plotseling met een onheilspellend voorgevoel.
Het lijkt erop dat de gelukkige kat iets ontdekt heeft…
Je hebt me al die tijd geholpen om rijkdom aan te trekken.
7
Zoals verwacht is Su Miaoyin vanaf die dag niet meer teruggekomen.
De eerste week dacht ik dat ze het druk had met haar zwangerschap.
In de tweede week, toen mijn telefoon zo stil bleef, begon ik me eindelijk onrustig te voelen.
Zonder haar kelderden mijn bijverdiensten.
Ik heb zelf het initiatief genomen om te bellen.
Niemand nam de eerste oproep aan.
Het tweede gesprek werd direct verbroken.
Bij de derde poging meldde het systeem dat de abonnee tijdelijk niet beschikbaar was.
Ik had geen andere keus dan haar een berichtje te sturen.
[Waarom ben je de laatste tijd niet langsgekomen? Ik heb net kersen gekocht en er een paar voor jou bewaard.]
Geen antwoord.
Ik wachtte een halve dag en stuurde toen nog een bericht.
[Ze hebben ook vogelnestjes, hetzelfde merk dat je de vorige keer lekker vond.]
Nog steeds geen reactie.
Ik hield de telefoon vast en voelde me een beetje teleurgesteld.
Het is duidelijk dat Su Miaoyin goed heeft nagedacht.
Elke keer dat ze voor me verscheen om te pronken, werd ik niet alleen niet boos, maar mijn ex-man maakte zelfs geld naar me over.
Ze is hier toch niet gekomen om me uit te dagen?
Het is duidelijk dat ik door van deur tot deur te gaan mijn inkomen kan verhogen.
Als ze niet komt opdagen, gaat deze kans om geld te verdienen direct verloren.
De gelukkige kat nadat hij intelligent is geworden…
Ze weten zelfs hoe ze moeten staken.
Ik opende het album “Lucky Golden Cat” om er even in te kijken.
Er bevonden zich al meer dan een dozijn geldtransfers binnen.
Als je alle bedragen, groot en klein, bij elkaar optelt, kom je uit op een totaal van 7,38 miljoen yuan.
De overschrijvingsgegevens waren duidelijk vermeld en de schenkingsprocedure was ook volledig afgerond.
Met dit bedrag kan ik nog twee winkelpanden kopen.
Toen ik hieraan dacht, nam de teleurstelling in mijn hart eindelijk een beetje af.
Als de kat niet komt, dan is dat maar zo.
Het geld staat in ieder geval al veilig op mijn rekening.
De volgende stap is me concentreren op het wachten tot de baby geboren wordt.
Vervolgens wachtten ze tot alles aan het licht zou komen.
Af en toe kwam mijn geweten naar boven en spoorde het me aan om Ha Kim Son de waarheid te vertellen.
Maar het probleem is…
Ik heb hem het rapport daadwerkelijk gegeven.
Hij koos ervoor om het zelf niet te bekijken.
Moet ik mijn ex-man echt achterna zitten om hem iets over biologie bij te brengen?
Ik klemde het geld dat ik in mijn zak had gestopt vast en wachtte geduldig meer dan twee maanden.
Toen, op een dag, tegen zonsopgang, stuurde Ha Kim Son me plotseling een bericht.
[Diệu Âm is bevallen. Het is een jongen, die 3,6 kg weegt.]
Ik staarde een halve minuut naar het scherm en slaakte toen een diepe zucht.
De gelukkige kat heeft zijn missie veilig volbracht.
Nutsvoorzieningen…
Het is tijd om de echte schuld af te lossen.
8
Op de derde dag na de geboorte van de baby kocht ik een fruitmand en ging ik naar het ziekenhuis om op bezoek te gaan.
Hoewel de fruitmand met 50% was afgeprijsd, was het fruit erin nog steeds erg vers en de verpakking zag er ook aantrekkelijk uit.
Als het om geld gaat, heb ik altijd mijn eigen principes gehad.
Als we geld kunnen besparen, moeten we dat doen.
Maar de juiste etiquette is absoluut onmisbaar.
Voordat ik aankwam, had ik zelfs alles tot in detail gepland.
Zodra de resultaten van de DNA-test bekend zijn, zal ik Ha Kim Son troosten.
Als ik hem voldoende troost en hem emotioneel weet te raken, geeft hij me misschien zelfs wat extra geld als beloning voor mijn inspanningen.
Ik geef toe dat deze gedachte enigszins onethisch is.
Maar wat kunnen we doen?
Geld is werkelijk te verleidelijk.
De deur van de patiëntenkamer was niet goed gesloten.
Ik was nog niet eens binnen of ik hoorde al het geluid van brekend glas.
Direct daarna klonk het woedende gebrul van Hạ Kim Sơn, zo luid dat de hele gang stilviel.
“Tô Diệu Âm, herhaal dat voor mij!”
“Van wie is dit kind eigenlijk?!”
Ik bleef voor de deur staan en bukte me om de fruitmand in mijn hand te bekijken.
Te vroeg aankomen is niet zo goed als op het juiste moment aankomen.
Deze fruitmand is 50% korting…
Het is me zelfs gelukt om een VIP-plek te bemachtigen om het grote drama te bekijken.
In de ziekenkamer hield Su Miaoyin de baby vast, die tegen het hoofdeinde van het bed was gedrukt. Haar haar was in de war en haar gezicht vertoonde een uitdrukking van paniek.
Ha Kim Son stond bij het raam.
Hij klemde twee rapporten stevig in zijn handen.
Eén exemplaar bevat de uitslag van de DNA-test tussen hem en de baby.
Besluiten:
Biologisch vaderschap uitgesloten.
Het andere document is het resultaat van een aanvullende test tussen het kind en een man genaamd Tan Viet.
Besluiten:
Bevestiging van biologisch vaderschap.
Oude man Qian stond naast hem, ook zijn uitdrukking was uiterst somber.
Hij verlaagde zijn stem en legde uit:
“Voorzitter Hạ ontdekte dat de resultaten onnauwkeurig waren, dus gaf hij ons de opdracht om de relaties van mevrouw Tô van vóór haar zwangerschap te onderzoeken.”
“Qin Yue was haar voormalige fitnesscoach. De twee zijn altijd in contact gebleven, ze hebben de banden nooit echt verbroken.”
“Vervolgens vertrok Qin Yue naar het buitenland. We hebben contact met hem opgenomen, hem een geldbedrag betaald, en hij stemde ermee in om monsters voor onderzoek beschikbaar te stellen.”
Tô Diệu Âm schudde huilend haar hoofd.
“Meneer Kim Son, testresultaten kunnen ook fout zijn!”
“Qin Viet heeft me maar één keer aangeraakt. De persoon van wie ik van begin tot eind in mijn hart heb gehouden, ben jij!”
Ha Kim Son was zo boos dat zijn hand, waarin hij het rapport vasthield, trilde.
“Je hebt het kind van een andere man gebruikt om me te bedriegen, en toch durf je hier te staan en te zeggen dat je van me houdt?”
“Maar het kind is onschuldig!”
Tô Diệu Âm jammerde en riep:
“Wat is er mis mee dat ik zijn vader ben?”
“Je hebt zoveel geld, het opvoeden van nog een kind zal je in principe helemaal niet beïnvloeden!”
“Zijn bloedverwantschappen echt zo belangrijk?”
Toen Hạ Kim Sơn dit hoorde, ontplofte hij volledig.
Vanwege wat hij bloedbanden noemde, kocht hij een huis voor het ongeboren kind, liet hij een gouden slot maken dat de levensduur zou verlengen, richtte hij een onderwijsfonds op en raadpleegde hij zelfs experts om de naam van het kind meer dan twaalf keer te berekenen.
Maar nu stelde Su Miaoyin simpelweg een vraag:
“Zijn bloedverwantschappen echt zo belangrijk?”
Het was alsof ik hem herhaaldelijk in het gezicht sloeg.
“Wat vertelde ze me eerder?”
“Ze zei dat de baby van mij was en dat ze haar hele leven al alleen maar met mij samen was geweest!”
In het nauw gedreven en wanhopig, onthulde Tô Diệu Âm eindelijk haar ware aard.
“Ik weet niet eens van wie het kind is!”
“Qin Yue heeft geen geld en geen huis. Wat voor nut zou het hebben om hem te zoeken als je eenmaal zwanger bent? Ik ben verantwoordelijk voor jou, dus natuurlijk moet je voor mij kiezen!”
“Bovendien bent u al boven de veertig. Een zoon hebben zou voldoende moeten zijn; waarom zou u zich druk maken om een DNA-test?”
De verpleegsters die buiten de deur stonden, bogen allemaal hun hoofd, hun schouders trilden hevig terwijl ze probeerden hun lachen in te houden.
De vreugde die eerst zo duidelijk op het gezicht van Ha Kim Son te lezen was geweest, was nu volledig verdwenen.
Hij wierp een blik op de wieg naast hem, en vervolgens op Su Miaoyin, met een lage, angstaanjagende stem.
“Vanaf nu geef ik je geen cent meer.”
“Mijn huis, mijn auto, mijn sieraden – alles wat terug te halen is, neem ik terug.”
“Het kind heeft absoluut geen enkele relatie met mij.”
“Zij is als enige verantwoordelijk.”
Tô Diệu Âm schreeuwde en sprong naar voren, waarna hij hem stevig vastgreep.
“Je kunt niet gaan!”
“Ik ben net bevallen en Qin Yue is weer in het buitenland. Hoe moet ik in vredesnaam voor de baby zorgen?”
Ha Kim Son trok haar hand terug.
Zodra hij zich omdraaide, zag hij me meteen buiten de deur staan.
Hun blikken kruisten elkaar.
Ik tilde de fruitmand in mijn handen op en probeerde een zo bedroefd mogelijk gezicht te trekken.
“Ik kwam het kind bezoeken.”
Zijn ogen werden meteen rood.
Tô Diệu Âm sprong plotseling op mij af.
“Khương Hòa, dat wist je al lang, nietwaar?!”
Ik deed een stap achteruit en hield de fruitmand voor me als schild.
“Ik weet niets.”
Ze stond op het punt naar voren te springen, maar gelukkig hield Oude Man Qian haar op tijd tegen.
Ha Kim Son kwam naar me toe en keek me lange tijd aan.
“Khương Hòa, je bent eerder van me gescheiden vanwege haar…”
“Het was mijn schuld.”
Ik zuchtte zachtjes en gaf de fruitmand aan de oude man Qian.
“Wat gebeurd is, is gebeurd.”
“Zorg goed voor je gezondheid. Verloren geld kun je altijd weer terugverdienen.”
Toen Ha Kim Son dit hoorde, pakte hij meteen zijn telefoon.
Een seconde later.
Mijn rekening ontving 8,88 miljoen yuan.
Opmerkingen:
Een vrijwillige gift, dank u voor uw troost.
Vanbinnen was ik zo blij dat het voelde alsof er vuurwerk afging, maar vanbuiten probeerde ik toch een bedroefde uitdrukking te bewaren.
Inderdaad.
Hij heeft me nooit teleurgesteld.
Maar nog voordat het geld op zijn rekening was bijgeschreven, herinnerde Oude Qian zich plotseling iets.
Hij rommelde in het zijvak van zijn aktetas en haalde er een map van kraftpapier uit.
“Voorzitter Hạ, dit rapport ligt hier al enkele maanden. Ik heb het pas vandaag ontdekt tijdens het ordenen van de documenten.”
Toen ik die bekende papieren tas zag, sloeg mijn hart meteen een slag over.
Ha Kim Son opende daar haar deuren.
9
Het was een volle minuut volkomen stil in de ziekenkamer.
Ha Kim Son staarde aandachtig naar het rapport.
Hij las elk woord en elke zin drie keer.
Eindelijk hief hij zijn hoofd op, zijn stem schor:
“Wat betekent ‘azoospermie’?”
Niemand durfde te antwoorden.
Ik draaide mijn hoofd om het uitzicht buiten het raam te bewonderen.
Oude man Qian bukte zich om de punt van de schoen te bekijken.
Zelfs pasgeboren baby’s stoppen met huilen.
Xia Jinshans gezichtsuitdrukking was uiterst onaangenaam.
“Wanneer is dit rapport verkregen?”
Ik voelde me innerlijk een beetje ongemakkelijk, maar ik bewaarde aan de buitenkant een kalme houding.
“De dag dat hij een scheiding aanvroeg.”
“Heb je het al gezien?”
Ik schudde mijn hoofd tegen mijn geweten.
“Nog niet.”
“Die dag eiste hij plotseling een scheiding. Ik was diepbedroefd en kapot van verdriet. Ik kon alleen maar denken aan wat ik nu moest doen. Hoe kon ik in vredesnaam de stemming opbrengen om naar zijn testresultaten te kijken?”
“Toen gaf ik het aan de oude man Qian.”
“Van begin tot eind had ik absoluut geen idee wat erin stond.”
Xia Jinshans blik bleef een paar seconden op mijn gezicht rusten.
Oude man Qian nam onmiddellijk het woord:
“Voorzitter Hạ, nadat de procedures waren afgerond, heeft mevrouw Khương mij inderdaad het rapport overhandigd. U gaf mij toen zelf de opdracht om het te bewaren.”
“Later was ik druk bezig met de voorbereidingen voor de bruiloft en het inplannen van prenatale afspraken, dus ik vergat dit.”
Tô Diệu Âm, die op het bed zat, schreeuwde plotseling:
“Ze liegt!”
“Ze moet het al lang geleden gezien hebben! Ze heeft het expres verborgen gehouden, in de hoop dat we voor schut zouden staan!”
“Meneer Kim Son, u kunt haar niet vertrouwen!”
Ha Kim Son draaide langzaam zijn hoofd om naar haar te kijken.
“Ik geloof haar niet…”
“Hoe kon ik haar ooit geloven?”
De lippen van Tô Diệu Âm bewogen een paar keer, maar uiteindelijk kon ze geen woord uitbreken.
Ha Kim Son verliet de ziekenkamer met het rapport in haar hand.
Voor het eerst zag zijn rug er zo oud uit.
Ik volgde hen naar de noodtrap.
Ha Kim Son ging op de trappen zitten, zelfs de gouden ketting om zijn nek leek zijn gebruikelijke grandeur te hebben verloren.
Hij vroeg me met een schorre stem:
“Is onvruchtbaarheid… werkelijk het volledig onvermogen om een vrouw zwanger te maken?”
Ik aarzelde, maar knikte toch.
Hij bedekte zijn gezicht met beide handen.
Ze hebben lange tijd niets gezegd.
De familie Hạ heeft al generaties lang een ononderbroken opvolging.
Zijn ouders stierven op jonge leeftijd.
Nadat hij zijn eerste grote geldbedrag had verdiend, keerde hij meteen terug naar zijn geboortestad om de voorouderlijke tempel te renoveren.
Elk jaar, op de dag van de voorouderverering, staat hij steevast op de eerste plaats.
Hij nam zakelijke risico’s, kocht huizen en grond en vergaarde een enorm fortuin.
Maar wat hij diep in zijn hart het allerliefst verlangde, was een biologisch kind dat alles wat hij had opgebouwd zou erven.
En toch, juist op dit moment…
Geld kon hem niet troosten.
Het bedrijf kon dat ook niet.
Zelfs de trots die hij zijn hele leven had gekoesterd, had alle betekenis verloren.
Toen ik hem zo zag, voelde ik me een beetje ongemakkelijk.
Ha Kim Son heeft me tijdens ons huwelijk onrecht aangedaan, maar gedurende die drie jaar heeft hij me echt geholpen om de dagen te doorstaan waarin ik niet genoeg te eten of te dragen had.
Elk jaar op de sterfdag van mijn moeder gaan hij en ik naar haar graf.
Op nachten dat ik nachtmerries had, deed hij het licht aan en bleef hij naast me zitten tot de ochtend.
Emoties zijn iets wat moeilijk precies te kwantificeren is.
Maar geld kan helpen.
Ik dacht even na en haalde toen mijn telefoon uit mijn zak.
“Ik kan de helft van de 8,88 miljoen yuan die u mij eerder gaf, teruggeven.”
Ha Kim Son hief zijn hoofd op, zijn ogen enigszins wazig.
“Waarom maar de helft betalen?”
“Breng me kosten in rekening voor het troosten van hem.”
Hij stond een paar seconden stokstijf stil en barstte toen in lachen uit.
Na het lachen vloeiden er ook tranen.
“Betalen is niet nodig.”
“Ik was drie jaar bij je en ik heb je nooit iets misdaan. Jij hebt me eruit gegooid vanwege een oplichter.”
“Dit geld had je me moeten geven.”
Ik heb mijn telefoon weggelegd.
Respecteer zijn beslissing.
Na lange tijd zei Hạ Kim Sơn zachtjes:
“Khương Hòa, ik wil het bedrijf niet langer leiden.”
“Dat is het bedrijf waar hij de helft van zijn leven zo hard aan heeft gewerkt.”
“Nu erger ik me al aan het zien van een kantoor. Wat heeft het voor zin om zoveel geld te verdienen?”
Hij bekeek het rapport in zijn hand.
“Ik wil een tijdje rondreizen. Voorheen was ik alleen maar gefocust op geld verdienen, en ik heb zelfs nog niet veel bekende eilanden bezocht.”
In eerste instantie overwoog ik zelfs om hem aan te raden zijn humeur op te fleuren.
Maar als ik er nog eens over nadenk…
Je zou het bedrijf kunnen overdragen aan een professioneel managementteam en je koffers pakken om de wereld rond te reizen.
Dit is wellicht ook een vorm van genezing die alleen rijke mensen zich kunnen veroorloven.
Ik stel dus gewoon een praktische vraag:
“Aan wie heeft het bedrijf het dan toegewezen?”
Ha Kim Son keek me aan.
“Delegeer het aan een professioneel managementteam.”
“Maar er zijn bepaalde boekhoudkundige zaken waarbij ik alleen jou vertrouw.”
10
Een maand later vertrok Ha Kim Son naar Europa.
Voordat hij vertrok, heeft hij nog drie dingen afgehandeld.
Allereerst spanden ze een rechtszaak aan om het huis, de auto en andere waardevolle bezittingen terug te vorderen die aan Tô Diệu Âm waren geschonken.
Ten tweede dient u het voor het kind opgerichte fonds te ontbinden en al het geld over te maken naar een persoonlijke rekening.
Ten derde, laat de advocaat mij een kopie van de aandelen schenkingsovereenkomst bezorgen.
Hij wil me 2% van de aandelen van Ha Thi geven.
Ik hield de overeenkomst in mijn hand, maar ondertekende hem niet meteen.
2% klinkt misschien niet als veel.
Maar afgaande op de winst van de Xia Group in de afgelopen jaren, zouden de dividenduitkeringen alleen al normaal gesproken miljoenen yuan per jaar bedragen.
Als het een goed jaar is voor de zaken, kan het aantal zelfs nog hoger liggen.
Ik heb meteen Ha Kim Son gebeld.
“Ben je zo geschrokken dat je je verstand bent verloren?”
Aan de andere kant van de lijn was er veel windgeruis.
Hij bevindt zich op een jacht.
“Hij heeft een zeer heldere geest.”
“Een professioneel managementteam zal de leiding over het bedrijf hebben, terwijl jij mij helpt bij het toezicht op de financiën en de audit.”
“U geeft mij aandelen en ik ontvang elk jaar dividend. Alle rechten en plichten staan duidelijk vermeld in het contract.”
“Als je merkt dat ze je proberen te bedriegen, laat het me dan meteen weten.”
Ik vroeg:
“Vertrouw je me zo erg?”
“Ik hou van geld, maar ik geef het uit op een manier die me onderscheidt.”
Hij pauzeerde even en vervolgde toen:
“Su Miaoyin blijft maar zeggen dat ze materiële zaken niet belangrijk vindt, maar uiteindelijk behandelt ze hem als een geldautomaat.”
“En de allereerste keer dat we elkaar ontmoetten, vertelde ze me meteen dat ze er alleen voor het geld was.”
“Maar de afgelopen drie jaar heb ik geen cent van het bedrijfsgeld aangeraakt die ik niet had mogen aanraken.”
Deze recensie klinkt een beetje vreemd.
Maar het was zo treffend dat het mijn grootste kracht aanstipte.
Juist.
Ik hou van geld.
Maar ik heb het geld niet gestolen.
Geen oplichting.
Het zou nog veel onverstandiger zijn om vage schulden voor iemand anders aan te gaan.
Nadat mijn advocaat had bevestigd dat de overeenkomst geen verborgen clausules of bindende voorwaarden bevatte, heb ik deze plechtig ondertekend.
Op de dag dat het eerste kwartaaldividend op mijn rekening werd gestort, heb ik zelfs een screenshot van het saldo gemaakt en naar Ha Kim Son gestuurd.
[Dank u wel, voorzitter Hạ. Ik wens u een prettige reis en een goede gezondheid.]
Hij stuurde me een foto van een gletsjer.
Stel dan de volgende vraag:
[Heb je genoeg geld om uit te geven?]
Toen ik die vraag zag, werd ik overvallen door een onbeschrijflijk warm gevoel in mijn hart.
In deze wereld zijn er nog steeds mensen die iemand zoals ik, met een vermogen van bijna 100 miljoen yuan, de volgende vraag stellen…
Heb je genoeg geld om uit te geven?
Ik antwoordde:
Dat is voorlopig genoeg.
Dus maakte hij nog eens 188.000 yuan naar me over, met de mededeling dat ik kon kopen wat ik wilde.
Ik heb het met plezier aangenomen.
Zorg ervoor dat de notities duidelijk zijn.
De procedure is voltooid.
Na de scheiding werd onze relatie nog relaxter dan toen we getrouwd waren.
Hij dringt er niet meer bij me op aan om kinderen te krijgen.
Het kan me niet eens schelen wat voor opvallend shirt hij vandaag draagt.
Als ik iets ongebruikelijks in de bedrijfsadministratie aantref, zal ik hem en het auditteam onmiddellijk op de hoogte stellen.
De ingewikkelde conflicten van het huwelijk behoren tot het verleden; tussen ons bestaat alleen nog wederzijds voordeel en het vertrouwen van twee volwassen mensen.
De prestaties zijn aanzienlijk beter.
Ik hield zelfs een aparte administratie bij van het bedrag dat Su Miaoyin me elke keer meebracht als ze bij me op bezoek kwam.
Het totale bedrag dat eerder is gedoneerd, bedroeg 7,38 miljoen yuan.
Plus nog eens 8,88 miljoen yuan aan “troostgeld” voor het ziekenhuis.
Totaal: 16,26 miljoen yuan.
Toen ik deze statistieken zag, ontstond er plotseling een complexe mengeling van dankbaarheid en bewondering voor haar in mijn hart.
Zonder Su Miaoyin had ik na mijn huwelijk niet zo’n aanzienlijk aanvullend inkomen kunnen verdienen.
Maar het leven van Su Miaoyin raakte al snel in de problemen.
Qin Yue nam het geld dat ze hem gaf en vluchtte naar het buitenland, waarbij hij alle communicatiemiddelen verbrak.
Ha Kim Son confisqueerde het huis en de auto.
Ze had geen inkomen en moest de hoge kosten van de kraamzorg, evenals de dagelijkse uitgaven voor de opvoeding van haar kind, zelf dragen.
Haar ouders voelden zich vernederd en weigerden pertinent haar mee naar huis te nemen.
Ze stuurde me een berichtje.
Soms slingerden ze beledigingen naar me heen.
Soms bedelen ze.
Vervolgens vroegen ze me om namens het kind naar Ha Kim Son te gaan om kinderalimentatie te eisen.
Ik heb slechts één vraag correct beantwoord:
[De biologische vader van het kind heet Qin Yue. Je moet hem gaan opzoeken.]
Toen blokkeerde ze me.
Twee maanden later belde de politie plotseling.
Ze vroegen me of ik Tô Diệu Âm kende.
Vervolgens vroeg ze of ik haar onlangs iets had horen zeggen over “een rijk gezin vinden voor de baby”.
Ik klemde de telefoon stevig vast, mijn hart zonk me in de schoenen.
Ze was eigenlijk van plan om…
Het verkopen van je eigen kind.
11
De politie arresteerde Tô Diệu Âm in een koffieshop.
Ze nam via een illegaal tussenpersonennetwerk contact op met de koper; beide partijen onderhandelden over de prijs, en ze wachtte alleen nog op het geld om het kind over te dragen.
Maar de koper merkte iets ongewoons op en meldde het discreet aan de politie.
De politie arriveerde onmiddellijk en arresteerde Su Miaoyin en de pooier ter plekke.
Het kind werd tijdelijk ondergebracht in een jeugdzorginstelling.
De politie zette het onderzoek voort en nam contact op met de biologische vader en andere familieleden die gekwalificeerd en verantwoordelijk genoeg waren om de voogdij op zich te nemen.
Toen ik aankwam om mee te werken aan het verhoor, zag Su Miaoyin me door de deur.
Haar emoties liepen onmiddellijk volledig uit de hand.
“Bent u nu tevreden?”
“Ik ben in deze situatie terechtgekomen, allemaal door jou!”
Ik stopte met lopen.
“Ze is zwanger van een ander kind, maar zoekt Ha Kim Son als zondebok.”
“Ze heeft zijn geld verkwist en hem gedwongen van me te scheiden.”
“Nadat alles aan het licht was gekomen, wilde ze haar eigen kind gebruiken om aan geld te komen.”
“Elke stap die ze zette, heeft ze zelf gekozen.”
Tô Diệu Âm huilde en zei dat ze geen andere keuze had.
“Ik heb geen geld!”
“Geld voor melk, huur, het inhuren van een oppas na de bevalling – kost dat allemaal geen geld?”
“Eén van uw zakken is genoeg om het jarenlang te voeden! Waarom wilt u me niet helpen?”
Ik keek haar aan.
Op dat moment begreep ik ineens wat het grootste verschil tussen ons beiden was.
Ik hou van geld.
Daarom begrijp ik dat elke verdiende cent niet zomaar bij elkaar komt.
Ik weet hoe ik geld moet besparen.
Weet hoe je berekeningen moet maken.
Weet hoe je je aan principes moet houden.
Ook bereid om tijd en moeite te investeren om geld te verdienen.
Tô Diệu Âm houdt ook van geld.
Maar ze wilde alleen maar geld van anderen krijgen zonder er iets voor te doen.
Toen ze het niet voor elkaar kreeg, schoof ze de schuld af op het kind.
Schuif het door naar Ha Kim Son.
Duw hem voor me in.
Het enige wat ze weigeren te doen, is verantwoordelijkheid voor zichzelf nemen.
Na het verlaten van het politiebureau ging ik naar de kinderbescherming waar de baby werd verzorgd.
Ik heb geen specifieke ondersteuning voor dat kind aangegeven.
In plaats daarvan heb ik een geldbedrag gedoneerd aan de instelling, bestemd voor medische kosten, babyvoeding en dagelijkse benodigdheden voor alle kinderen die daar tijdelijk worden opgevangen.
Het kind is werkelijk onschuldig om zulke ouders te hebben.
Toen ik het ontvangstbewijs van de donatie kreeg, keek ik naar het bedrag en was ik drie minuten lang diepbedroefd.
Het doet nog steeds pijn.
Maar geld dat uitgegeven moet worden, moet nog steeds uitgegeven worden.
Omdat ik van jongs af aan heb geleden, heb ik zeer levendige herinneringen aan honger en ziekte.
Nu kan ik ervoor zorgen dat sommige kinderen iets minder lijden.
Dus, dit geldbedrag…
De uitgave was het absoluut waard.
Nadat Ha Kim Son over het incident had gehoord, zweeg ze lange tijd.
Hij schonk tevens extra geld aan een welzijnsinstelling en gaf zijn advocaat de opdracht de voortgang van de zaak te volgen.
Wat Tô Diệu Âm betreft, omdat zij illegale handelingen heeft gepleegd, zal zij volgens de wet worden vervolgd.
Ha Kim Son belde me via een videogesprek vanuit het buitenland.
Hij stond voor een met sneeuw bedekte bergketen.
Mijn huid is behoorlijk bruin geworden.
De dikke gouden ketting om haar nek was vervangen door een eenvoudige sjaal.
Maar ze oogt veel energieker dan voorheen.
“Khuong Hoa, ik ben van plan om een paar maanden naar Zuid-Amerika te gaan.”
Ik vroeg meteen:
“En hoe zit het met het bedrijf?”
“Het professionele managementteam heeft de touwtjes in handen. Met mijn toezicht kunt u gerust zijn.”
Ik heb nog een belangrijkere vraag:
“Worden de dividenden nog steeds zoals gebruikelijk uitgekeerd?”
Hij staarde me boos aan via het scherm.
“Je zult niet buitengesloten worden.”
Ik voelde me meteen opgelucht.
Voordat hij het gesprek beëindigde, vroeg Ha Kim Son plotseling:
“Ben je van plan om in de toekomst te trouwen?”
Ik bekeek het vermogensbeheerrapport dat op tafel lag.
Ik keek nog eens naar het felle zonlicht buiten het raam.
Vervolgens antwoordde hij serieus:
“Als je iemand kunt ontmoeten die rijk en gul is, duidelijke grenzen stelt en bereid is een huwelijkscontract te tekenen…”
“Nou, we kunnen het overwegen.”
Ha Kim Son lachte, gaf me een uitbrander en hing toen de telefoon op.
De volgende dag maakte Ha Thi haar winstprognose voor het hele jaar bekend.
Dat aantal is aanzienlijk gestegen ten opzichte van vorig jaar.
Ik keek naar die cijfers, en een lichte glimlach verscheen op mijn lippen.
Ik weet.
Dit nieuwe leven behoort echt aan mij…
Eindelijk begint het.
Opraken
